Osaka Metropolitan University (OMU) araştırmacılarının odaklandığı yeni çalışma ise, BPA’nın yol açtığı zararların tamamen önlenemese bile hafifletilip hafifletilemeyeceği sorusuna yanıt arıyor. Ekip, klasik probiyotiklerden farklı bir yaklaşım olan paraprobiyotiklerin bu alanda koruyucu bir rol oynayıp oynayamayacağını inceledi. Araştırmanın merkezinde, ısıyla inaktive edilmiş Enterococcus faecalis FK-23 yer alıyor. Canlı olmayan bu mikrobiyal yapıların, bazı biyolojik yanıtları tetikleyerek yararlı etkiler oluşturabildiği düşünülüyor.

BPA’nın sperm üzerinde zararlı etkilerinin temel mekanizmalarından biri, reaktif oksijen türlerinin yani ROS’un aşırı üretimini artırması. ROS, belirli düzeylerde hücresel sinyal iletiminde görev alabilen oksijen içeren reaktif moleküller olsa da, fazlası oksidatif strese yol açıyor. Oksidatif stres; lipidlerin, proteinlerin ve DNA’nın oksidatif hasar görmesiyle karakterize edilen bir durum. Sperm hücreleri, yüksek oranda çoklu doymamış yağ asidi içermeleri ve antioksidan savunmalarının sınırlı olması nedeniyle bu tür hasara özellikle duyarlı. Bu nedenle ROS artışı, sperm zarının bütünlüğünü bozabiliyor, mitokondri fonksiyonunu sekteye uğratabiliyor ve sonuçta hareketliliği, canlılığı ve döllenme kapasitesini azaltabiliyor.

OMU ekibinin çalışması, tam da bu oksidatif zinciri hedef alan bir koruma stratejisi üzerine kuruldu. Araştırmada kullanılan paraprobiotik yaklaşım, mikroorganizmanın canlı olmasına ihtiyaç duymadan biyolojik etki gösterebilmesi açısından dikkat çekiyor. Bu yönüyle paraprobiyotikler, özellikle bağırsak-immün ekseni üzerinden etkili olabilecek yeni nesil destekleyici adaylar arasında değerlendiriliyor. Ancak burada önemli nokta, bu tür bulguların henüz erken aşama araştırma kapsamında olduğu; insanlarda klinik bir tedavi önerisi anlamına gelmediği.