Çin’de Pandemi Sonrası Hastane Başvuruları Beklenen Hıza Dönmedi

COVID-19 salgınının en sert dönemleri geride kalmış olsa da, pandemi yıllarında sağlık sistemlerinde oluşan etkilerin bir kısmı kalıcı görünmeye devam ediyor. PLOS Medicine dergisinde yayımlanan yeni bir analiz, Çin’de sağlık hizmeti kullanımının, ülkenin katı “Dinamik Sıfır COVID” politikasını gevşetmesinden yıllar sonra bile tam olarak toparlanmadığını ortaya koydu. Fred Hutchinson Cancer Center’dan araştırmacıların öncülük ettiği çalışma, ülke genelindeki hastane verilerini inceleyerek, ayakta tedavi başvuruları ve yatışlarda pandemi öncesi eğilimlerin altında seyreden uzun süreli bir düşüş saptadı.

Çin, salgının başlangıcında ilk büyük küresel odaklardan biri olmuş, ardından da en sıkı ve en uzun süreli bulaş kontrol stratejilerinden bazılarını uygulamıştı. Bu durum, sağlık hizmetlerine erişimin yalnızca enfeksiyon kontrol önlemlerinden değil, aynı zamanda bu önlemlerin toplum davranışı ve sağlık sistemi işleyişi üzerindeki dolaylı etkilerinden nasıl değiştiğini anlamak için benzersiz bir doğal deney sundu. Yeni çalışma, 2020 ile 2024 arasındaki kapsamlı toplulaştırılmış verileri kullanarak ülke çapındaki hastane hizmet kullanımını analiz etti ve beklenenin altında kalan başvuru sayılarının sadece kısa vadeli bir dalgalanma olmadığını gösterdi.

Analize göre Çin’de pandemi dönemi ve sonrasında yaklaşık yüzde 7 daha az poliklinik başvurusu kaydedildi. Bu oran, toplamda 1,2 milyar eksik muayene anlamına geliyor. Aynı dönemde hastane yatışları da yaklaşık yüzde 13 daha düşük gerçekleşti; bu fark 141 milyon daha az hastaneye yatışa karşılık geliyor. Araştırmacılar, bu sapmaları salgın öncesi eğilimlere dayanan beklenen kullanım düzeyleriyle karşılaştırarak hesapladı. En dikkat çekici bulgulardan biri, 2022’nin sonlarında Zero-Covid politikasının resmen sona ermesine rağmen sağlık hizmeti kullanımındaki toparlanmanın Nisan 2024 itibarıyla hâlâ eksik kalması oldu.

Bu bulgular, pandemi kontrol politikalarının sağlık hizmeti kullanımını yalnızca uygulandıkları sırada değil, sonrasında da etkileyebileceğini düşündürüyor. Uzmanlara göre bunun birkaç olası açıklaması var. Toplumda sağlık kuruluşlarına gitme konusunda süregelen çekingenlik, bakım arayışının ertelenmesi, bazı hastaların enfeksiyon riski algısı nedeniyle başvurulardan kaçınması ve sağlık sisteminde yaşanan operasyonel aksamalar bu tabloya katkıda bulunmuş olabilir. Ancak araştırma, belirli bir mekanizmayı tek başına kanıtlamaktan ziyade, büyük ölçekli bir sistem düzeyinde kalıcı bir düşüşü belgeliyor.

Hizmet kullanımındaki bu gerileme, tıp literatüründe önemli bir konuya işaret ediyor: Sağlık hizmetine “erişim” ile “gerçek kullanım” aynı şey değil. Bir ülkede hastaneler açık kalsa bile, randevu alma davranışı, hasta akışı, personel yükü, karantina kuralları ve halkın risk algısı değiştiğinde bakım arayışı azalabiliyor. Özellikle kronik hastalıkların takibi, erken tanı taramaları ve zamanında yatış gerektiren durumlar açısından bu tür bir düşüşün uzun vadeli sonuçları olabilir. Çalışma doğrudan klinik sonuçları ölçmüyor; ancak milyonlarca eksik başvurunun sağlık sistemi açısından kayda değer bir boşluk oluşturduğu açık.

Çin örneği, başka ülkeler için de ders niteliğinde. Pandemi sırasında uygulanan sert kısıtlamalar, enfeksiyon kontrolünde etkili olabilir; ancak bunların rutin sağlık hizmetleri üzerindeki yan etkileri de dikkatle izlenmeli. Araştırmacılar, büyük veri kümelerinin bu tür etkileri ortaya çıkarmada önemli olduğunu vurguluyor. Çünkü tek tek hastanelerden gelen sınırlı veriler, ülke çapında yaşanan yavaş ve yaygın bir davranış değişimini yakalamakta yetersiz kalabilir.

Çalışma aynı zamanda salgın sonrası toparlanmanın yalnızca resmi politika değişiklikleriyle otomatik olarak gerçekleşmediğini de gösteriyor. Bir kuralın kaldırılması, toplumun ve sağlık sisteminin eski düzene anında dönmesi anlamına gelmiyor. Pandemi dönemi deneyimi, bazı hastalarda gecikmiş bakım, bazı hizmetlerde talep kaybı ve sağlık kurumlarında değişen iş akışları gibi etkiler bırakmış olabilir. Bu da, iyileşme sürecinin aylar değil, kimi zaman yıllar sürebileceğine işaret ediyor.

Yine de araştırmanın gözlemsel bir analiz olduğu unutulmamalı. Veriler, pandemi politikaları ile sağlık hizmeti kullanımındaki düşüş arasında güçlü bir ilişki ortaya koyuyor; ancak tek başına nedenselliği tüm ayrıntılarıyla açıklamıyor. Buna karşın ülke genelindeki ölçekte ve çok yıllı zaman diliminde saptanan bu eğilim, Çin’in pandemi sonrası sağlık hizmeti kullanımında tam normale dönüşün henüz sağlanamadığını net biçimde gösteriyor.

Sonuç olarak yeni bulgular, COVID-19 sonrası dönemin yalnızca virüsün kendisiyle değil, pandemi sırasında atılan politika adımlarının kalıcı yankılarıyla da şekillendiğini ortaya koyuyor. Çin’de hastane başvurularının ve yatışların yıllar sonra bile düşük seyretmesi, sağlık sistemlerinin kriz dönemlerinden sonra ne kadar uzun süre toparlanabileceğine dair önemli bir uyarı niteliği taşıyor.