Serinin en dikkat çekici başlıklarından biri, fibroblast aktivasyon proteini ya da FAP’ı hedefleyen bir bileşiğin glioblastomun saptanması ve tedavisi için geliştirilmesi oldu. Beyin tümörleri arasında en agresif ve tedaviye en dirençli türlerden biri olarak kabul edilen glioblastom, sağkalımın sınırlı olması ve hastalığın hızla ilerlemesi nedeniyle uzun süredir yeni hedef arayışlarının merkezinde yer alıyor. Araştırmacılar, bu bileşiğin preklinik modellerde tümörleri belirgin biçimde işaretleyebildiğini ve kemoterapi ile birlikte kullanıldığında sağkalımı anlamlı ölçüde iyileştirdiğini bildirdi. Çalışma, hedefe yönelik tanı ve tedaviyi aynı moleküler platformda birleştiren theranostik yaklaşımın glioblastom gibi zorlu kanserlerde nasıl bir avantaj sağlayabileceğine işaret ediyor.

Bu araştırmayı özellikle önemli kılan noktalardan biri, farklı radyoaktif izotopların karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi oldu. Elde edilen veriler, kullanılan izotopa bağlı olarak tümör mikroçevresinin ve terapötik etkinliğin değişebileceğini gösterdi. Nükleer tıp açısından bu, yalnızca “hedefe ulaşmak” değil, hedefe hangi fiziksel özellikteki radyoizotopla gidildiğinin de klinik sonuçları etkileyebileceği anlamına geliyor. Uzmanlar, bu tür çalışmaların erken aşamada olmasına karşın, doğru dozlama, uygun izotop seçimi ve biyolojik yanıtın eşleştirilmesi bakımından değerli ipuçları sunduğunu belirtiyor.

JNM’de öne çıkan bir başka gelişme ise fare beynindeki moleküler etkinliği olağanüstü ayrıntıyla görüntüleyebilen ultrayüksek çözünürlüklü bir pozitron emisyon tomografisi, yani PET tarayıcısının geliştirilmesi oldu. PET, vücuttaki biyokimyasal süreçleri görüntülemesi nedeniyle klasik anatomik yöntemlerden ayrılıyor; ancak çözünürlük sınırları özellikle küçük yapılar ve ince beyin devreleri söz konusu olduğunda önemli bir darboğaz oluşturabiliyor. Yeni sistem, bu sınırın ötesine geçerek araştırmacıların beyindeki sinyal dağılımını çok daha keskin şekilde izlemesine olanak sağladı.

Bu teknolojik ilerleme, metabotropik glutamat reseptörü alt tipi 1’e seçici bir izleyici kullanıldığında daha da anlamlı hale geldi. Araştırmacılar, bu izleyiciyle elde edilen görüntülerin beynin moleküler mimarisine dair şimdiye kadar görülmemiş düzeyde bilgi sunduğunu aktardı. Sinir sistemi araştırmalarında bu tür yüksek çözünürlük, yalnızca temel bilim sorularını değil, nöropsikiyatrik ve nörodejeneratif hastalıkların erken dönemde saptanmasına yönelik olasılıkları da güçlendirebilir. Yine de bu tarz cihazların klinik kullanıma geçmesi için insan çalışmalarında güvenlik, uygulanabilirlik ve görüntü kalitesinin ayrıca doğrulanması gerekiyor.

Yayınlanan makaleler arasında prostat kanseri, nöroendokrin tümörler, endometriozis ve pankreas kanseri gibi alanlara ilişkin çalışmaların da yer alması, nükleer tıbbın uygulama yelpazesinin yalnızca onkolojiyle sınırlı olmadığını bir kez daha ortaya koydu. Özellikle prostat kanserinde moleküler görüntüleme, hastalığın yayılımını daha erken belirleme ve tedavi yanıtını değerlendirme açısından giderek daha fazla önem kazanıyor. Nöroendokrin tümörler ve pankreas kanseri ise biyolojik çeşitlilikleri ve tanısal güçlükleri nedeniyle hedefe yönelik radyofarmasötiklerin en yoğun araştırıldığı alanlar arasında bulunuyor.

Endometriozis gibi kanser dışı hastalıklarda ise moleküler görüntüleme, lezyonların dağılımını ve hastalık yükünü daha iyi tanımlama potansiyeli taşıyor. Bu da cerrahi planlama, tedavi stratejisi seçimi ve uzun dönem izlem açısından yeni olanaklar yaratabilir. Ancak araştırmaların büyük bölümü hâlâ deneysel ya da erken doğrulama aşamasında olduğundan, klinik pratiği değiştirecek sonuçlar için daha geniş hasta gruplarında çalışmalara ihtiyaç var.

JNM’de yayımlanan bu erken erişim çalışmaları, nükleer tıbbın giderek daha fazla biyoloji temelli, hedef odaklı ve kişiselleştirilmiş bir disipline dönüştüğünü gösteriyor. Gerek FAP hedefli terapötikler gerekse daha hassas PET sistemleri, hastalığı yalnızca görmekle kalmayıp biyolojik davranışını da ölçmeyi amaçlıyor. Bu yaklaşım, tedavinin her hastanın tümör profiline veya hastalığın moleküler izine göre uyarlanmasını mümkün kılabilecek bir gelecek sunuyor.

Yine de bilimsel temkin korunuyor. Erken aşama sonuçlar umut verici olsa da, bu bulguların insanlarda aynı ölçüde etkili ve güvenli olup olmayacağı henüz belli değil. Nükleer tıpta ilerleme çoğu zaman teknoloji, radyokimya, biyoloji ve klinik doğrulamanın aynı anda olgunlaşmasını gerektiriyor. JNM’deki yeni yayınlar ise bu çok katmanlı sürecin hangi hızla ilerlediğini ve hedefe yönelik görüntüleme ile tedavinin modern tıpta neden giderek merkezî bir rol kazandığını açık biçimde ortaya koyuyor.

Dr. Ulaner’ın seçimi, yalnızca bir idari görev değişikliğinden ibaret değil. Nükleer tıp; radyoaktif işaretleyiciler, PET/CT gibi ileri görüntüleme teknikleri ve tedaviyle tanıyı birleştiren theranostik yaklaşımlar sayesinde, günümüz tıbbında daha erken, daha hedefli ve daha biyolojik temelli kararlar alınmasına katkı sağlıyor. Bu nedenle SNMMI’de üst düzey bir görev, araştırma gündeminin şekillenmesi, eğitim programlarının genişletilmesi ve klinik uygulamaların güçlendirilmesi açısından stratejik önem taşıyor.

Dr. Ulaner halihazırda Hoag Family Cancer Institute bünyesinde James & Pamela Muzzy Endowed Chair of Molecular Imaging and Therapy unvanını taşıyor. Aynı zamanda University of Southern California’da Radyoloji ve Translasyonel Genomik profesörü olarak görev yapıyor. Bu ikili akademik ve klinik rol, moleküler görüntüleme ile translasyonel araştırmanın birleştiği noktada çalışan uzmanların modern kanser bakımındaki konumunu açık biçimde ortaya koyuyor. Özellikle translasyonel genomik, tümör biyolojisinin görüntüleme üzerinden daha anlamlı biçimde okunabilmesine zemin hazırlarken, klinisyenlerin hastaya özgü yaklaşım geliştirmesine de yardımcı oluyor.

Nükleer tıp, klasik anatomik görüntülemenin ötesine geçerek hücresel ve moleküler düzeyde bilgi üretmesiyle öne çıkıyor. PET ve PET/CT gibi yöntemler, tümörün yalnızca yerini değil, metabolik davranışını ve biyolojik aktivitesini de gösterebildiği için onkolojide önemli bir araç haline geldi. Bu bağlamda moleküler görüntüleme, hastalığın evresini belirleme, tedaviye yanıtı izleme ve bazı durumlarda nüks riskini değerlendirme süreçlerinde kritik rol oynuyor. Theranostik yaklaşım ise aynı moleküler hedefe hem görüntüleme hem tedavi amacıyla yönelmesi nedeniyle, kişiselleştirilmiş onkolojiye güçlü bir örnek oluşturuyor.

SNMMI’nin başkan-seçili görevine getirilen bir ismin bilimsel altyapısı, kurumun önümüzdeki yıllarda hangi eksenlere ağırlık verebileceğine dair de ipuçları veriyor. Dr. Ulaner’ın uzmanlık alanları arasında onkolojik PET/CT, moleküler tanı ve translasyonel genomik yer alıyor. Bu alanlar, kanser bakımında daha hassas sınıflandırma yapılmasına ve radyofarmasötik temelli yaklaşımların daha doğru hasta gruplarında değerlendirilmesine katkı sağlayan temel bileşenler arasında bulunuyor.

Kurumsal düzeyde başkan-seçili pozisyonu, başkanlık öncesi hazırlık işlevi görmekle birlikte, bilimsel topluluğun önceliklerini belirleme açısından da önem taşıyor. SNMMI gibi dernekler, yalnızca kongreler düzenleyen yapılar değil; aynı zamanda standartların geliştirilmesi, eğitim içeriklerinin oluşturulması, araştırma iş birliklerinin desteklenmesi ve yeni nesil uzmanların yetiştirilmesi açısından sektöre yön veren merkezler olarak çalışıyor. Nükleer tıbbın giderek daha fazla disiplinler arası hale gelmesi, bu tür liderlik pozisyonlarının etkisini daha da görünür kılıyor.

Kanser tanısı ve tedavisinde moleküler temelli yöntemlere ilgi arttıkça, radyofarmasötikler ve görüntüleme biyobelirteçleri de daha fazla önem kazanıyor. Ancak uzmanlar, bu teknolojilerin klinik değeri kadar doğru kullanım çerçevesinin de kritik olduğunu vurguluyor. Her görüntüleme tekniğinde olduğu gibi, nükleer tıp uygulamalarında da hasta seçimi, protokol standardizasyonu ve sonuçların klinik bağlamla birlikte yorumlanması gerekiyor. Bu nedenle bilimsel liderlik, yalnızca yeniliği teşvik etmek değil, aynı zamanda kanıta dayalı kullanım alanlarını güçlendirmek anlamına geliyor.

Dr. Ulaner’ın akademi ve hastane temelli görevlerinin birleşimi, laboratuvardan kliniğe uzanan araştırma hattının önemini de hatırlatıyor. Translasyonel yaklaşım, temel bilimde elde edilen bulguların gerçek hasta popülasyonlarında anlamlı sonuçlara dönüşmesini hedefliyor. Nükleer tıp ve moleküler görüntüleme alanında bu dönüşüm, daha erken tanı, daha doğru hedefleme ve daha iyi izlem olanakları şeklinde karşılık bulabiliyor. Bununla birlikte, yeni yöntemlerin yaygınlaşması için eğitim, altyapı ve çok merkezli iş birliği gerekliliği devam ediyor.

SNMMI’nin Los Angeles’taki 2026 yıllık toplantısında yapılan duyuru, aynı zamanda alanın geleceğine dair kurumsal güvenin bir göstergesi olarak yorumlanıyor. Moleküler görüntüleme, onkoloji, radyokimya ve translasyonel genomik gibi disiplinlerin kesişiminde gelişirken, liderlik rolüne gelen isimlerin bu çok katmanlı yapıyı yönetebilmesi bekleniyor. Dr. Ulaner’ın başkan-seçili olarak üstleneceği görev, nükleer tıbbın araştırma ve klinik uygulama boyutlarını daha da yakınlaştırabilecek bir dönemin habercisi olarak görülüyor.

Önümüzdeki süreçte SNMMI’nin eğitim, araştırma ve mesleki standartlar alanındaki yönelimlerinin, moleküler tanı ve theranostik uygulamalara artan ilgiyle birlikte şekillenmesi bekleniyor. Dr. Ulaner’ın seçimi, nükleer tıbbın yalnızca gelişen bir teknoloji alanı değil, aynı zamanda kanser bakımında kişiselleştirilmiş kararların merkezine yerleşen bir disiplin olduğunu bir kez daha ortaya koyuyor.

Society of Nuclear Medicine and Molecular Imaging’in 2026 yıllık toplantısında paylaşılan yeni çalışma, bu sorunlara RET adlı biyobelirteç üzerinden yaklaşan theranostik bir stratejiyi gündeme taşıdı. Araştırmacılar, nöroendokrin prostat kanseri hücrelerinde seçici biçimde ifade edilen RET’i hedefleyen peptitler geliştirerek hem yüksek kontrastlı PET görüntüleme hem de radyoligand tedavi için kullanılabilecek çift işlevli bir platform ortaya koydu. Bu yaklaşım, tek bir moleküler hedef üzerinden hastalığın hem saptanmasını hem de tedavi edilmesini amaçlıyor.

RET, “rearranged during transfection” ifadesinin kısaltması olan ve hücre içi sinyal iletiminde rol oynayan bir reseptör tirozin kinaz. Onkoloji literatüründe daha önce özellikle tiroid ve akciğer kanserleri bağlamında incelenmiş olsa da nöroendokrin prostat kanserindeki potansiyeli yeni yeni netleşiyor. Çalışmada ortaya konan bulgulara göre RET’in NEPC tümörlerinde aşırı ifade edildiği görülüyor; bu da onu hem biyobelirteç hem de hedeflenebilir bir moleküler yapı olarak öne çıkarıyor. Böylece daha önce gözden kaçan bir biyolojik özellik, klinik uygulamaya dönük yeni bir kapı aralamış oluyor.

Xiangya Hastanesi, Central South University’den Dr. Yongxiang Tang’ın liderlik ettiği ekip, RET’in NEPC için güvenilir bir biyolojik imza olup olmadığını titizlikle değerlendirdi. Çalışmanın önemli yönlerinden biri, yalnızca görüntüleme için bir hedef aramakla yetinmemesi; aynı hedefin tedavi taşıyıcısı olarak da kullanılabilirliğini araştırması oldu. Bu nedenle geliştirilen RET-bağlayıcı peptitler, PET görüntülemede kullanılacak şekilde bir radyoizotopla işaretlenirken, aynı moleküler iskelet tedavi için farklı bir radyoaktif yük taşımaya da uyarlanabildi. Nükleer tıp açısından bu, tanı ve tedaviyi yakın bir biyolojik mantıkla birleştiren klasik theranostik yaklaşımın güçlü bir örneği olarak değerlendiriliyor.

Görüntüleme tarafında amaç, tümör dokusunun arka plan sinyalinden net biçimde ayrılmasını sağlamak. PET, küçük tümör odaklarının ve metastatik yayılımın saptanmasında yüksek duyarlılığıyla öne çıkıyor; ancak başarısı, seçilen moleküler hedefin tümör hücrelerinde gerçekten bulunmasına bağlı. RET’in NEPC’de belirginleşmesi, PSMA-negatif olabilen bu kanser alt tipinde daha doğru evreleme için yeni bir yol sunuyor. Klinik pratikte bu tür bir gelişme, hastalığın yaygınlığını daha iyi görmek, tedavi yanıtını daha doğru izlemek ve yanlış negatif görüntüleme sonuçlarının yol açtığı belirsizliği azaltmak açısından önem taşıyabilir.

Tedavi ayağında ise çalışma, radyoligand terapinin prensiplerinden yararlanıyor. Bu yöntemde hedefe bağlanan molekül, kanser hücresine terapötik bir radyasyon yükü taşıyor ve böylece tümör dokusuna seçici etki amaçlanıyor. Nöroendokrin prostat kanseri gibi sistemik ve agresif hastalıklarda bu strateji, özellikle sınırlı tedavi seçeneği bulunan hastalarda dikkat çekiyor. Bununla birlikte araştırmacılar, bu yaklaşımın erken aşama bir translasyonel girişim olduğunu ve klinik uygulamaya geçmeden önce daha geniş doğrulama çalışmalarına ihtiyaç bulunduğunu ortaya koyuyor. Mevcut veriler, umut verici bir biyolojik hedef ve uygulanabilir bir moleküler tasarım sunduğu için değerli; ancak bunlar henüz kesin klinik yarar anlamına gelmiyor.

NEPC’nin önemli bir problemi, tümör biyolojisinin zaman içinde değişebilmesi. Prostat kanserinin bazı formları, tedavi baskısı altında nöroendokrin özellikler kazanabiliyor ve bu dönüşüm, klasik PSA odaklı izlem ile PSMA temelli görüntülemeyi daha az güvenilir hale getirebiliyor. RET gibi alternatif bir hedefin belirlenmesi, hastalığın bu biyolojik evrimini daha iyi yansıtabilecek daha esnek bir yaklaşım sağlayabilir. Bu durum, kişiselleştirilmiş tıbbın neden yalnızca yeni ilaçlar değil, aynı zamanda yeni biyobelirteçler ve yeni görüntüleme yolları gerektirdiğini de gösteriyor.

Uzmanlar açısından çalışmanın en dikkat çekici tarafı, nöroendokrin prostat kanserinde uzun süredir hissedilen “görünürlük açığını” hedef alması. Eğer RET temelli ajanlar daha geniş preklinik ve klinik değerlendirmelerle doğrulanırsa, PSMA-negatif veya PSMA-zayıf olgularda tanısal algoritmaya yeni bir seçenek eklenebilir. Aynı biyolojik hedefin hem görüntüleme hem de tedavi için kullanılması, ileri evre hastalıklarda daha tutarlı bir izlem ve daha rasyonel hasta seçimi sağlayabilir. Ancak araştırma henüz sunum aşamasında olduğundan, rutin klinik kullanım için çıkarım yapmak erken olur. Buna rağmen çalışma, özellikle zor tedavi edilen prostat kanseri alt tiplerinde moleküler onkolojinin nasıl hızla yeni araçlar üretebildiğini gösteriyor.

Sonuç olarak RET’i hedefleyen theranostik peptitler, nöroendokrin prostat kanserine karşı geliştirilen en dikkat çekici yeni yaklaşımlardan biri olarak öne çıkıyor. PSMA temelli yöntemlerin yetersiz kaldığı bir tabloda, hem PET görüntüleme hem de radyoligand tedavi için aynı biyobelirteci kullanan bu platform, tanı ve tedaviyi daha yakın bir moleküler zeminde buluşturuyor. Bulgular erken aşamada olsa da, agresif ve çoğu zaman saptanması güç olan bu kanser alt tipinde daha hassas ve kişiselleştirilmiş bir gelecek için önemli bir adım niteliği taşıyor.

Öne çıkan çalışmalardan biri, klasik pozisyon emisyon tomografisinin en temel sınırlamalarından birine çözüm arayan SmartBrain adlı giyilebilir beyin PET sistemi oldu. Geleneksel beyin PET görüntülemede hastanın hareketsiz kalması gerekir; bu durum hem günlük yaşam davranışlarının izlenmesini zorlaştırır hem de bazı klinik ve araştırma senaryolarında ölçümlerin laboratuvar ortamıyla sınırlı kalmasına yol açar. SmartBrain ise özel dedektörler ve giyilebilir donanım tasarımı sayesinde, birey doğal davranışlarını sürdürürken gerçek zamanlı beyin aktivitesini yakalamayı amaçlıyor. Böylece, yalnızca kontrollü koşullarda değil, daha doğal ve sürekli bir izleme çerçevesinde fonksiyonel beyin görüntülemenin kapısı aralanıyor.

Çalışmanın dikkat çeken yönlerinden biri, sistemin yalnızca kavramsal düzeyde kalmaması. Preklinik modellerde, hayvan çalışmalarında ve ilk insan denemesinde yapılan değerlendirmeler, görüntü kalitesi ölçütlerinin güçlü şekilde korunabildiğini ortaya koydu. Bu, giyilebilir PET yaklaşımının araştırma laboratuvarlarının dışına çıkabilecek kadar sağlam olabileceğine işaret ediyor. Nörolojik hastalıkların izlenmesinde, davranışla eş zamanlı beyin aktivitesinin ölçülmesi; epilepsi, hareket bozuklukları, nörodejeneratif süreçler ve bilişsel araştırmalar gibi alanlarda önemli fırsatlar sunabilir. Ancak çalışma, erken aşama niteliği nedeniyle klinik rutine doğrudan geçmiş bir teknoloji olarak değil, potansiyeli güçlü bir yenilik olarak okunmalı.

JNM’nin ön baskı seçkisinde yer alan bir başka çalışma, karaciğer kanserinde dual-tracer PET kullanımının sağkalımı öngörmede nasıl yardımcı olabileceğini araştırıyor. Farklı hedefleri görüntüleyen iki PET izleyicinin birlikte değerlendirilmesi, tümör biyolojisinin daha kapsamlı biçimde anlaşılmasına katkı sağlayabilir. Bu yaklaşım, tek bir moleküler yolak yerine tümörün heterojen yapısını ve tedavi yanıtını birlikte ele alma fikrine dayanıyor. Özellikle karaciğer kanseri gibi seyri değişken ve tedavi kararlarının sık sık tümör biyolojisine göre şekillendiği hastalıklarda, görüntüleme bulgularının prognostik değer taşıması klinisyenler için önemli olabilir.

Aynı yayın dizisinde prostat kanserine yönelik yeni bir PET işaretleyicisi de öne çıktı. Prostatik asit fosfatazı hedefleyen bu görüntüleyici, hastalığın yayılımını daha hassas biçimde saptamayı amaçlıyor. Prostat kanseri görüntülemesinde moleküler hedefleme, özellikle lezyonların klasik yöntemlerle belirsiz kaldığı ya da tedavi sonrası yeniden evrelemenin gerekli olduğu durumlarda kritik rol oynuyor. Yeni izleyicinin, hastalığın anatomik değil biyolojik davranışını görünür kılma kapasitesi, metastatik yayılımın haritalanmasında değerli olabilir. Ancak bu tür ajanların klinik yararı, duyarlılık ve özgüllüğün yanı sıra gerçek hasta sonuçlarına etkisiyle birlikte değerlendirilmek zorunda.

Karaciğer ve prostat kanserine ilişkin bulgular, nükleer tıpta son yıllarda güç kazanan theranostik yaklaşımın da bir parçası olarak görülüyor. Theranostik, tanı ve tedaviyi aynı moleküler hedef üzerinden birleştirmeyi amaçlayan bir strateji olarak tanımlanıyor. Bu yaklaşım, her hastada aynı tedavi yerine, tümörün biyolojik özelliklerine göre seçilmiş görüntüleme ve tedavi seçeneklerinin kullanılmasını hedefliyor. JNM’de öne çıkan çalışmalar, bu paradigmanın yalnızca tedavi seçiminde değil, tedavi takibi ve hastalık seyri öngörüsünde de etkili olabileceğini gösteriyor.

Ön baskı paketindeki bir diğer önemli araştırma ise ^177Lu-PSMA-617 ile tedavi edilen prostat kanseri hastalarında böbrek fonksiyonu üzerindeki etkinin nasıl değerlendirilebileceğine odaklanıyor. Bu tür hedefe yönelik radyoligand tedaviler, son yıllarda ileri evre prostat kanserinde önemli bir yer edinmiş olsa da, tedavinin potansiyel yan etkilerinin dikkatle izlenmesi gerekiyor. Böbrekler, hem radyofarmasötiklerin atılımı hem de tedavi güvenliği açısından yakından izlenen organlar arasında yer alıyor. Söz konusu çalışma, renal toksisitenin ne ölçüde ortaya çıktığını ve böbrek fonksiyonundaki değişimin nasıl değerlendirilebileceğini ele alarak, tedavinin güvenlik profilini anlamaya katkı sağlamayı amaçlıyor.

Bu tür araştırmaların ortak noktası, görüntülemenin artık yalnızca hastalığın varlığını göstermekle sınırlı olmaması. Modern nükleer tıp, giderek daha fazla şekilde biyolojik süreçleri izleyen, tedavi yanıtını öngören ve kişiye özel karar süreçlerini destekleyen bir disiplin haline geliyor. Bununla birlikte, ön baskı olarak yayımlanan çalışmaların erken veri sunduğu, her bir yaklaşımın yaygın klinik kullanıma geçmeden önce daha geniş hasta gruplarında doğrulanması gerektiği unutulmamalı. Özellikle görüntü kalitesinin korunması, güvenlik, uygulanabilirlik, maliyet ve standart klinik protokollere entegrasyon gibi başlıklar, bu teknolojilerin geleceğini belirleyecek.

JNM’nin 4 Mayıs 2026 tarihli ön baskı seçkisi, nöroloji ve onkolojide moleküler görüntülemenin ulaştığı noktayı açık biçimde ortaya koyuyor. Giyilebilir beyin PET sistemleri, gerçek yaşam koşullarında beyin aktivitesini izleme olanağı sunarken; çoklu izleyicili PET yaklaşımları, karaciğer kanserinde prognoz değerlendirmesini daha ileriye taşıyabilir. Prostat kanserinde yeni hedefe yönelik işaretleyiciler ve tedavi sonrası böbrek izlemi ise theranostik yaklaşımın klinik güvenlik ve hassasiyet boyutunu güçlendiriyor. Bu çalışmalar, nükleer tıbbın geleceğinin yalnızca daha ayrıntılı görüntüler değil, aynı zamanda daha bilinçli ve hastaya uyarlanmış kararlar anlamına geldiğini gösteriyor.