Araştırmacılar, 36 AML hastasından toplam 280.000’in üzerinde mononükleer hücreyi inceledi. Çalışma, remisyon kontrol örneklerini de kapsayarak yalnızca hastalıklı dokuyu değil, tedavi sonrası kalan normal hücre dinamiklerini de karşılaştırma imkânı sundu. AML örnekleri, ATAC ile tanımlanan 16 alt gruba ayrıldı; böylece her hasta örneği içinde ve arasında hücrelerin kromatin erişilebilirlik örüntülerine dayalı bir sınıflama yapılabildi. Bu sınıflama, AML’de farklılaşma blokları ve hücre kaderi kararlarını etkileyebilecek düzenleyici bölgelerin ne şekilde değiştiğine odaklanmayı mümkün kıldı.

Çalışmanın temel gücü, tek hücreli RNA dizileme (scRNA-seq) ile tek hücreli ATAC-seq’i (scATAC-seq) birlikte kullanmasıydı. Bu yöntemler sayesinde hücrelerin hem hangi genleri aktif olarak ifade ettiği hem de DNA’nın hangi bölgelerinin transpozaz aracılı erişime açık olduğu eşzamanlı olarak çözümlendi. Böylece araştırmacılar, kromatin erişilebilirliği kümeleri ile transkripsiyonel programların birlikte nasıl şekillendiğini haritaladı.

İncelemede dikkat çeken bulgulardan biri, her ATAC alt grubunda yer alan lösemik hücrelerin kendi içinde ayırt edici kromatin erişilebilirlik kümeleri oluşturması oldu. Daha da önemlisi, bu kümeler, farklı hastalardan gelen hücreler arasında belirli ölçüde ortaklık gösterdi. Araştırmacılar, söz konusu kromatin örüntülerinin hastaya özgü rastlantısallıktan bağımsız olarak yeniden ortaya çıkabildiğini; yani hasta farklılıklarının ötesinde paylaşılan epigenetik imzaların bulunduğunu vurguladı.

Çalışma aynı zamanda, ATAC alt gruplarına özgü bu kromatin erişilebilirlik kümelerinin, remisyon dönemindeki hastalardan elde edilen kalıntı normal hücrelerle güçlü biçimde ayrıştığını ortaya koydu. Başka bir ifadeyle, lösemik hücrelerin oluşturduğu kromatin durumları yalnızca lösemik hücrelerin içinde çeşitlilik göstermekle kalmıyor; aynı zamanda hastalar remisyona girdikten sonra görülen normal hücre mimarisiyle belirgin bir mesafe de sergiliyor. Bu ayrışma, AML’de düzenleyici genom bölgelerinin hastalığa özgü bir “kromatin manzarası” oluşturduğunu destekleyen bir kanıt olarak değerlendirildi.

Bu tür tek hücreli haritalamalar, AML’nin heterojenliğini yalnızca gen ifadesi farklılıklarıyla değil, başlangıçta daha “üst düzey” sayılabilecek epigenetik düzenlenme üzerinden de okumaya imkân tanıyor. Bulgular, AML alt grupları içinde hücrelerin belirli erişilebilirlik durumlarına yakınlaştığını ve bu durumların transkripsiyonel programlarla birlikte ilerlediğini düşündürüyor. Araştırmanın kapsamı, farklı hastalardan örneklenen hücrelerde benzer kümelerin görülmesi sayesinde, hastalığa ait ortak düzenleyici mekanizmaların anlaşılmasına kapı aralıyor.

Nature makalesinde raporlanan bu multiomics yaklaşımı, AML’de kromatin erişilebilirliği ve gen aktivitesini tek hücreli ölçekte eşleştirerek hastalığın epigenetik temelini daha ayrıntılı bir düzleme taşıyor. Çalışmanın bir sonraki adımında, bu ATAC alt gruplarındaki düzenleyici ağların nasıl şekillendiği ve hangi biyolojik süreçlerle ilişkilendiği gibi soruların daha derinlemesine ele alınması bekleniyor. Ancak mevcut sonuçlar bile, epigenetik varyasyonun AML’de kromatin mimarisini biçimlendirdiğini ve bu biçimlenmenin hasta sınırlarını aşan ortak imzalar üretebildiğini gösteriyor.

Epigenetic Variation Shapes Chromatin in Acute Myeloid Leukemia