Mevcut tarama yaklaşımlarında bireylerin önceliklendirilmesi çoğunlukla yaş ve genetik olmayan risk etmenleri üzerinden yapılıyor. Ancak çalışmanın vurguladığı temel sorun, kalıtsal yatkınlıktaki kişiden kişiye değişimin bu çerçevede yeterince yakalanmaması. Genetik riskin ise, tek bir mutasyonla sınırlı olmadığı; binlerce genetik varyasyonun çok küçük katkılarla birlikte kişilerin hastalık riskinde oynadığı rol üzerinden daha iyi temsil edilebileceği belirtiliyor. Bu noktada devreye poligenik skorlar giriyor. GPS, genom boyunca çok sayıda varyasyonun yönünü ve büyüklüğünü toplu biçimde hesaplayarak kalıtsal bileşenin nicel bir özetini sunmayı amaçlıyor.

Çalışma ekibi; A.K. Nøhr ve M.G. Overby’nin de aralarında bulunduğu araştırmacılar, poligenik skorların, ulusal sağlık kayıtlarıyla yakalanan gerçek dünyadaki risk sinyallerini tamamlayıp tamamlayamayacağını incelemiş. Nüfus kayıtları, yalnızca yaş gibi demografik göstergeleri değil, aynı zamanda sağlık sistemi içinde gözlenen olayların ve takip süreçlerinin izini de taşıyor. Araştırmacılar, bu tür kayıtların zaman içinde biriken bilgiler sayesinde riskin bazı yönlerini yansıtabildiğini, fakat genetik yatkınlığın tamamını doğrudan ölçmediğini belirtiyor. Buna karşılık GPS, kalıtsal bileşeni daha doğrudan sayısallaştırma potansiyeli taşıyor; iki kaynak bir araya geldiğinde, tarama kararlarını belirleyen risk modelinin daha ince ayar yapılabileceği düşünülüyor.