Çalışma, pirinç üretiminin yalnızca verim ve gıda güvenliği açısından değil, aynı zamanda iklim sistemi üzerindeki etkisi bakımından da yeniden değerlendirilmesi gerektiğine işaret ediyor. Bilim insanları, küresel ölçekte pirinç tarlalarından salınan gazları çözümlemek için tek bir veri kaynağına değil, üç ayrı yöntemin birleşimine başvurdu. Veri odaklı modelleme, süreç temelli ekosistem simülasyonları ve 1.255’ten fazla tarla deneyi sitesini kapsayan kapsamlı bir meta-analiz birlikte kullanıldı. Bu çok katmanlı yaklaşım, pirinç tarımının atmosfere özellikle metan ve karbondioksit salımında nasıl büyüyen bir rol oynadığını daha güvenilir biçimde ortaya koydu.

Pirinç çeltiklerinin iklim etkisinin merkezinde metan yer alıyor. Su altında kalan tarlalarda oksijensiz koşullar oluştuğu için, organik maddenin parçalanması sırasında metan üreten mikroorganizmalar oldukça elverişli bir ortam buluyor. Metan, 100 yıllık bir zaman diliminde karbondioksite kıyasla yaklaşık 28 ila 36 kat daha güçlü bir ısınma etkisine sahip olduğu için, miktar olarak daha küçük görünse bile iklim açısından son derece önemli kabul ediliyor. Bu nedenle pirinç üretiminde yaşanan her artış, yalnızca tarımsal çıktı değil, aynı zamanda küresel ısınma dengesi açısından da dikkatle izleniyor.

Yeni analiz, son altmış yıldaki yükselişin yalnızca daha fazla alanın pirince ayrılmasından kaynaklanmadığını, tarımsal yönetim biçimlerinin de belirleyici olduğunu gösteriyor. Özellikle hasat sonrası bitki artıklarının tarlaya geri verilmesi, toprağa daha fazla ayrışabilir organik madde ekleyerek metan oluşumunu besleyebiliyor. Araştırmacılar, bu uygulamanın yoğunlaşmasının emisyonlardaki artışta önemli paya sahip olduğuna dikkat çekiyor. Başka bir deyişle, üretim hacmini artıran her tarım stratejisi otomatik olarak daha sürdürülebilir sonuç vermiyor; kullanılan yöntemler toplam iklim etkisini ciddi biçimde değiştirebiliyor.