Yeni yaklaşım, intraprostatik bağışıklık tedavisi olarak tanımlanan ve viral vektörler üzerinden gen aktarımıyla prostat içinde yerel bir bağışıklık aktivasyonu hedefleyen bir yöntemi temel alıyor. Mantık, prostat kanserinde sık görülen yerel bağışıklık baskılanmasını aşarak önce tümörün içinde etkili bir bağışıklık yanıtı oluşturmak, ardından da bu yerel aktivasyonun sistemik antitümör bağışıklığa doğru genişlemesini sağlayabilmek. Çalışmada, bu yaklaşımın yalnızca hormon baskılamasına ek bir alternatif değil, tümörü çevreleyen mikroçevreyi doğrudan modüle eden bir “neoadjuvan” müdahale olarak konumlandırıldığı vurgulanıyor.

Neoadjuvan stratejilerin temel hedefi, kesin tedaviye geçmeden önce tümör yükünü azaltmak ya da duyarlılığı artırmak. Ancak yüksek riskli prostat kanserinde bu amaca yönelik denemelerin çoğu, sistemik tedaviye bağlı tolerabilite sorunları nedeniyle zorlu ilerliyor. Kaynakta öne çıkan intraprostatik immunoterapi fikri ise ilacı tümörün bulunduğu organa odaklayarak olası sistemik etkileri sınırlama ve etkiyi daha “hedefli” hale getirme düşüncesine dayanıyor. Böylece tümör dokusu içindeki immün hücre etkileşimleri yeniden düzenlenmeye çalışılıyor.