Toplantının dikkat çeken başlıklarından biri, nadir ancak son derece agresif seyirli bir deri kanseri olan Merkel hücreli karsinomda yürütülen adjuvan tedavi araştırmaları oldu. Dr. Janice Mehnert liderliğindeki çalışmalar arasında yer alan EA6174 ya da STAMP adlı randomize Faz 3 çalışma, ameliyat sonrası dönemde pembrolizumab kullanımının hastalığın nüksünü önleyip önleyemeyeceğini değerlendirdi. Pembrolizumab, bağışıklık sisteminin tümör hücrelerini daha etkin tanımasına yardımcı olan bir immün kontrol noktası inhibitörü olarak biliniyor ve bu sınıftaki ajanlar pek çok kanser türünde tedavi stratejilerini değiştirmiş durumda.

Çalışmanın genel sonuçları, relapssız sağkalım açısından istatistiksel anlamlılık eşiğini çok az farkla kaçırdı. Buna karşın araştırmada uzak metastatik ilerlemede belirgin bir azalma saptanması, bulguların tamamen olumsuz yorumlanmasını engelliyor. Onkologlar açısından bu tür bir sonuç, özellikle yüksek riskli hastalıkta tedavi hedeflerinin yalnızca nüksü geciktirmekten ibaret olmadığını, metastatik yayılımı sınırlamanın da en az bunun kadar önemli olduğunu gösteriyor. Araştırmacılar ayrıca, radyoterapinin immünoterapi başlamadan önce uygulanmasının klinik yanıt üzerinde etkili olabileceğine işaret eden bir sıralama sorusunu gündeme taşıdı. Bu durum, tedavi penceresinin doğru belirlenmesinin ileri çalışmalarla daha ayrıntılı incelenmesi gerektiğini gösteriyor.

Perlmutter ekibinin Chicago’daki bir diğer önemli katkısı, akciğer kanseri taramalarındaki toplumsal ve ekonomik eşitsizliklere odaklanan geniş ölçekli epidemiyolojik analiz oldu. Dr. Daniel J. Becker ve meslektaşlarının yürüttüğü çalışma, ABD Önleyici Hizmetler Görev Gücü’nün 2013 yılında yayımladığı tarama önerilerinin ardından dahi, bazı grupların erken tanı olanaklarına eşit biçimde erişemediğini ortaya koydu. Yaklaşık bir milyon vakayı kapsayan ulusal veri tabanına dayanan inceleme, tarama kılavuzlarının tek başına yeterli olmadığını; gelir düzeyi, sağlık hizmetine erişim, sigorta durumu ve sistemsel engellerin tarama davranışlarını hâlâ güçlü biçimde etkilediğini gösteren bir çerçeve sundu.

Akciğer kanseri açısından erken tanının önemi uzun süredir biliniyor. Ancak tarama programlarının etkinliği, yalnızca önerilerin varlığına değil, bu önerilerin toplumun tüm kesimlerine ulaşmasına bağlı. Becker’in çalışması da tam olarak bu noktaya dikkat çekiyor: Kılavuzların yaygınlaştırılması ile gerçek yaşam uygulaması arasındaki fark kapanmadığında, beklenen mortalite azalması eşit biçimde gerçekleşmeyebiliyor. Bu nedenle araştırma, sağlık politikaları ile klinik onkolojinin birbirinden ayrı düşünülemeyeceğini hatırlatıyor.

ASCO 2026’da sunulan diğer Perlmutter araştırmaları, metastatik kastrasyona dirençli prostat kanserinde prognostik belirteçler, üçlü negatif meme kanserinde immünoterapi zamanlaması ve katı tümörler için yeni nesil CAR T-hücre tedavileri gibi alanlara uzanıyor. Bu konular, modern onkolojinin en zorlayıcı başlıkları arasında yer alıyor çünkü tedavi başarısı çoğu zaman yalnızca ilaç seçiminden değil, biyobelirteçlerin doğru yorumlanmasından, tedavi sırasının optimizasyonundan ve tümör mikroçevresinin anlaşılmasından geçiyor.

Metastatik kastrasyona dirençli prostat kanserinde prognostik araçlara yönelik çalışmalar, hangi hastaların daha agresif hastalık seyri gösterebileceğini daha erken ayırt etmeyi amaçlıyor. Bu tür belirteçler, klinisyenlerin tedavi yoğunluğunu bireyselleştirmesine yardımcı olabilir; ancak erken aşama bulguların rutin uygulamaya dönüşmesi için doğrulama çalışmalarına ihtiyaç duyulur. Benzer şekilde, üçlü negatif meme kanserinde immünoterapinin ne zaman başlanacağı sorusu, bağışıklık temelli tedavilerin etkinliğini artırma çabasının önemli bir parçası olarak öne çıkıyor. Zira aynı ilaç, farklı tedavi sıralamalarıyla çok farklı klinik sonuçlar doğurabiliyor.

Katı tümörlerde CAR T-hücre tedavileri ise onkoloji araştırmalarının en yoğun izlendiği alanlardan biri olmaya devam ediyor. Kan ve lenf sisteminin kanserlerinde önemli başarılar elde eden bu yaklaşımın, katı tümörlerde de etkili hale gelmesi için birçok biyolojik ve teknik engelin aşılması gerekiyor. Perlmutter ekibinin bu alandaki sunumları, hücre temelli tedavilerin gelecekte hangi yönlere evrilebileceğine ilişkin önemli ipuçları taşıyor.

NYU Langone Health’in ASCO 2026’daki görünürlüğü, merkezinin yalnızca yeni tedavi seçenekleri araştırmadığını; aynı zamanda tedavi sonuçlarını sınırlayan eşitsizlikleri, biyolojik belirsizlikleri ve uygulama boşluklarını da sistemli biçimde incelediğini gösterdi. Bugün onkolojide ilerleme, tek bir ilacın başarısından çok daha fazlasını ifade ediyor. Erken tanıdan tedavi sıralamasına, veri temelli eşitsizlik analizlerinden immün sistem hedefli yaklaşımlara kadar uzanan bu geniş çerçeve, kanser bakımının geleceğinin çok boyutlu araştırmalarla şekilleneceğini ortaya koyuyor.