Dr. Ostrin’in araştırma portföyü oküler gelişim, miyopi ve sirkadiyen görsel fizyoloji alanlarını kapsıyor. Özellikle çocukluk çağında hızla artan miyopi ile ilgili çalışmaları, Ulusal Göz Enstitüsü (NEI) ve çeşitli endüstri ortaklıkları tarafından desteklenen geniş çaplı projelere dönüştü. Ostrin’in ekibi, göz küresinin aşırı uzamasına neden olan çevresel ve biyolojik faktörleri inceliyor; doğal ışığa maruz kalma süresi, yakın mesafe aktiviteleri ve retina üzerindeki görüntü oluşumundaki bozulmaların hastalığın ilerlemesindeki rollerini araştırıyor. Bu çalışmalar, miyopinin basit bir kırma kusuru olmanın ötesinde, ilerleyen yaşlarda retina dekolmanı, glokom ve makula dejenerasyonu gibi geri dönüşü olmayan hasarlara zemin hazırlayan bir halk sağlığı sorunu olduğuna dair farkındalığı artırıyor.

Dekanlık görevinin yanı sıra Dr. Ostrin’in 2028 yılında saygın bilimsel dergi Investigative Ophthalmology & Visual Science dergisinin baş editörlüğünü üstlenecek olması, SUNY Optometri’nin küresel bilim ağındaki konumunu pekiştiren bir diğer gelişme. Bu tür bir editoryal liderlik pozisyonu, alandaki en yeni bulguların yönlendirilmesinde söz sahibi olmayı ve genç araştırmacılar için görünürlüğü artırmayı beraberinde getirecek.

Dr. Sayan Ghosh ise yaşa bağlı makula dejenerasyonunun (AMD) kuru formuna odaklanan translasyonel bir araştırma programı yürütüyor. Kuru AMD, zengin ülkelerde ileri yaş körlüğünün en sık nedeni olmasına rağmen henüz hastalık seyrini durdurabilen bir tedavi bulunmuyor. Ghosh’un çalışmaları, retina pigment epiteli altında biriken ve drusen adı verilen protein-lipit komplekslerinin oluşumundaki kronik inflamatuvar süreçleri ve kompleman sistemi gibi biyolojik yolakların modülasyonunu hedefliyor. Laboratuvarında, bu birikintilerin fotoreseptör hücreleri üzerinde yarattığı toksik etkiyi hafifletebilecek ve böylece görme kaybını geciktirebilecek moleküler müdahale noktaları araştırılıyor.

Ghosh’un araştırmalarının dikkat çeken bir diğer boyutu ise bağırsak mikrobiyomu, beslenme alışkanlıkları ve sistemik inflamasyon arasındaki üçlü etkileşimin retina sağlığı üzerindeki yansımalarını incelemesidir. Yüksek yağlı beslenme ve antioksidanca fakir diyetlerin bağırsak geçirgenliğini artırarak dolaşıma geçen bakteriyel ürünlerin retinada kronik yangıyı tetikleyebileceğine dair kanıtlar giderek güçleniyor. Bu çerçevede yürütülen çalışmalar, AMD’nin yalnızca göze sınırlı bir hastalık olmadığını, tüm vücudu ilgilendiren metabolik ve immünolojik düzensizliklerin bir yansıması olabileceğini ortaya koyuyor.

SUNY Optometri’nin bu atamalarla hedeflediği sinerji, bilimsel disiplinler arasındaki sınırları aşarak temel mekanizmaları klinik uygulamalara taşıma vizyonuna dayanıyor. Ostrin’in miyopi alanındaki epidemiyolojik ve fizyolojik bulguları, Ghosh’un iltihap biyolojisi ve yaşlanma üzerindeki çalışmalarıyla birleştiğinde, retina dejenerasyonu riskini çocukluktan itibaren öngörebilecek biyobelirteçlerin keşfine dair umutları artırıyor. Fakülte yönetimi, araştırma altyapısını genişletmek ve doktora programlarını güçlendirmek amacıyla bu iki araştırmacının liderlik vasıflarından yararlanmayı planlıyor.

Uzmanlar, miyopi prevalansındaki küresel artışa dikkat çekiyor. Dünya nüfusunun yaklaşık üçte birini etkileyen bu durumun, 2050 yılına kadar her iki kişiden birini etkileyeceği tahmin ediliyor. Özellikle Doğu Asya ülkelerinde okul çağındaki çocukların yüzde 80’inden fazlası miyoptur. Bu tablo, yalnızca optik düzeltme ihtiyacını değil, ileride oluşacak patolojik komplikasyonların önlenmesini de acil kılıyor. Dr. Ostrin’in çalışmaları, açık havada geçirilen sürenin koruyucu etkisi ve dopamin sinyallemesinin aksiyal uzamadaki rolü üzerine yoğunlaşarak, düşük maliyetli müdahale stratejilerine bilimsel zemin hazırlıyor.

Öte yandan yaşa bağlı makula dejenerasyonu, 60 yaş üzeri bireylerde merkezi görmenin kaybına yol açarak okuma, yüz tanıma ve araç kullanma gibi gündelik işlevleri ortadan kaldırıyor. Hastalığın yaş tipinde damar içi enjeksiyonlarla başarılı tedaviler bulunsa da, vakaların yaklaşık yüzde 90’ını oluşturan kuru form için etkili bir farmakolojik seçenek mevcut değil. Ghosh’un drusen biyogenezi ve inflamasyon modülasyonu üzerindeki araştırmaları, tam da bu boşluğu doldurmaya yönelik yeni nesil terapötiklerin kapısını aralayabilir.

SUNY Optometri Fakültesi bu atamalarla yalnızca akademik kadrosunu değil, aynı zamanda New York kentindeki klinik araştırma ekosistemindeki rolünü de güçlendiriyor. Fakülteye ait University Eye Center, yılda binlerce hastaya hizmet verirken aynı zamanda klinik araştırmalar için benzersiz bir veri ve hasta havuzu sunuyor. Yeni araştırmacılar, bu altyapıyı kullanarak temel bilim bulgularını doğrudan insan çalışmalarına taşıyabilecek.

Bilim dünyası, bu tür stratejik iş birliklerinin halk sağlığını tehdit eden göz hastalıklarına karşı mücadelede belirleyici olacağı görüşünde birleşiyor. Miyopiden AMD’ye uzanan yelpazede, görme kaybının önlenmesine yönelik atılacak her adım, milyonlarca insanın yaşam kalitesini doğrudan etkileme potansiyeli taşıyor. SUNY Optometri’nin yeni ekip üyeleriyle hızlandıracağı araştırmalar, bu uzun soluklu mücadelenin en kritik safhalarından birine işaret ediyor.

Retina, görmenin oluşmasında merkezi rol oynayan son derece hassas bir doku. Yaşlanma, genetik yatkınlık ve doku çevresindeki biyokimyasal değişiklikler bu yapıyı bozduğunda, sonuç geri dönüşü zor görme kaybı olabiliyor. AMD, özellikle ileri yaşlarda merkezi görmeyi etkileyen en yaygın nedenlerden biri olarak bilinirken, DHRD/ML daha nadir olmasına rağmen benzer biçimde retina tabakalarında hasar oluşturan kalıtsal bir hastalık olarak öne çıkıyor. Minnesota ekibinin çalışması, bu iki klinik tablonun ortak ya da kesişen biyolojik mekanizmalarını anlamaya çalışacak.

Araştırmanın merkezinde, hücrelerin dışında yer alan ve dokulara yapısal destek sağlayan ekstrasellüler matriks proteinleri bulunuyor. Bu proteinler yalnızca bir “iskele” görevi görmez; aynı zamanda hücre davranışını, doku bütünlüğünü ve onarım süreçlerini etkileyen aktif biyolojik bileşenlerdir. Çalışmada özellikle fibulin-3 adlı glikoprotein dikkat çekiyor. Fibulin-3’ün retina dokusunun bütünlüğünün korunmasında ve homeostazın sürdürülmesinde rol oynadığı düşünülüyor. Bu proteindeki bozulmaların bazı kör edici hastalıklarla ilişkilendirilmiş olması, onu retinal hastalık araştırmalarında önemli bir hedef haline getiriyor.

Fibulin-3, fibroblastlar tarafından üretilen ve ekstrasellüler matriks içinde görev yapan bir protein olarak, retina çevresindeki mikromimarinin düzenlenmesine katkıda bulunuyor. Ancak protein düzeyindeki küçük değişiklikler bile dokunun işleyişini etkileyebiliyor. Bilim insanları, fibulin-3’ün normal koşullarda hangi yollarla çalıştığını ve mutasyonlar ya da işlev bozuklukları ortaya çıktığında hangi zincirleme etkilerin geliştiğini anlamaya çalışıyor. Bu tür bilgiler, hastalığın neden bazı kişilerde ilerleyici görme kaybına dönüştüğünü açıklamaya yardımcı olabilir.

Projede kullanılacak yaklaşım, moleküler biyoloji ile oftalmolojik araştırmanın birleşimine dayanıyor. Bu, hücre düzeyinde gözlem, protein etkileşimlerinin analizi ve retinal dokudaki değişimlerin detaylı incelenmesi gibi yöntemleri içerebilir. Araştırmanın dört yıllık zaman çizelgesi, ekibin yalnızca tek bir bulguyu değil, fibulin-3’ün retinal hastalıklardaki rolünü kapsamlı biçimde haritalamasına olanak tanıyacak. Bu da özellikle erken evre biyobelirteçlerin ve tedaviye dönüştürülebilecek hedeflerin belirlenmesi açısından önem taşıyor.

Çalışmanın bir diğer dikkat çekici yönü, potansiyel terapötik stratejiler açısından “yeniden konumlandırma” olasılıklarını da gündeme getirmesi. Erken aşamadaki temel araştırmalarda, mevcut ilaçların farklı biyolojik hedeflerde işe yarayıp yaramayacağını anlamak bilim dünyasında sık kullanılan bir yöntem. Bununla birlikte, araştırmacılar böyle yaklaşımların ancak laboratuvar verileriyle desteklenmesi halinde anlam kazanacağını vurguluyor. Retinal dejenerasyon gibi karmaşık hastalıklarda tek bir molekülü hedeflemek her zaman yeterli olmayabilir; buna rağmen doğru biyolojik hedefin belirlenmesi, tedavi geliştirme sürecini önemli ölçüde hızlandırabilir.

University of Minnesota’da göz hastalıkları ve görsel sinirbilim alanında çalışan Profesör John Hulleman’ın liderliğindeki ekip için bu destek, hem temel bilim hem de klinik potansiyel açısından kritik bir aşamayı temsil ediyor. Böyle projeler, doğrudan hastalara sunulabilecek bir tedavinin hemen kapıda olduğu anlamına gelmese de, hangi moleküler yolların hedeflenmesi gerektiğini ortaya koyarak uzun vadeli tedavi stratejilerinin önünü açıyor. Özellikle AMD gibi yaygın bir hastalıkta ve DHRD/ML gibi nadir ama yıkıcı genetik distrofilerde ortak biyolojik mekanizmaların bulunması, daha geniş etkili çözümlerin geliştirilmesini mümkün kılabilir.

Retina hastalıkları alanında en büyük zorluklardan biri, hastalığın çoğu zaman belirti vermeden ilerlemesi ve tanı konduğunda doku hasarının önemli bir kısmının oluşmuş olmasıdır. Bu nedenle, doku mimarisini koruyan protein ağlarının anlaşılması yalnızca akademik bir merak konusu değil, aynı zamanda klinik açıdan da önemlidir. Fibulin-3 ve benzeri ekstrasellüler matriks bileşenlerinin ayrıntılı biçimde incelenmesi, gelecekte hastalığı daha erken tanıyan testlerin ya da ilerlemeyi yavaşlatan tedavilerin geliştirilmesine katkı sağlayabilir.

Bu yeni NIH desteği, retinal hastalıkların nedenlerini tek bir açıdan değil, çok katmanlı bir biyolojik sistem olarak ele alan araştırmaların önemini de gösteriyor. Minnesota ekibinin dört yıl boyunca yürüteceği çalışma, göz dokusunun dış matriks bileşenleri ile retina sağlığı arasındaki ilişkiyi daha net ortaya koyarsa, bu bulgular yalnızca AMD ve DHRD/ML için değil, benzer mekanizmalarla seyreden diğer retinopatiler için de yol gösterici olabilir. Bilim insanları için şimdi temel soru, fibulin-3’ün bozulduğunda retina hücreleri arasında nasıl bir zincirleme etki oluşturduğunu ve bu sürecin nasıl durdurulabileceğini ortaya çıkarmak.