CIPN, özellikle bazı kemoterapi ajanlarıyla tedavi gören hastalarda sık görülen bir komplikasyon olarak öne çıkıyor. Klinik tablo; tedavinin bitiminden sonra da devam edebilen kalıcı ağrı, karıncalanma, uyuşma ve güç kaybı gibi belirtilerle seyredebiliyor. Bu semptomlar, hastaların hareket kabiliyetini, günlük işlevlerini ve uzun vadeli iyi oluşunu olumsuz etkileyerek kanser tedavisi bitmiş olsa bile yaşam kalitesinde belirgin kayıplara yol açabiliyor.

Çalışmanın yürütüleceği merkez olarak Sylvester Comprehensive Cancer Center gösterilirken, Wong ve araştırma ekibinin odağında kemoterapi kaynaklı sinir hasarıyla ilişkili sonuçların daha iyi anlaşılması ve semptomların yönetimine yönelik yöntemlerin değerlendirilmesi bulunuyor. Hibenin sağladığı kaynak, bu süreçte bilimsel ölçümlerin sistematik biçimde toplanmasını ve hasta için anlamlı çıktıların izlenmesini desteklemeyi amaçlıyor.

Proje kapsamında, uyarı temelli bir neuromodülasyon yaklaşımı olan transkutanöz auriküler vagus siniri stimülasyonu (taVNS) incelenecek. Vagus sinirine yönelik bu tür uyarıların, sinir sistemiyle ilişkili fizyolojik yanıtlar üzerinden terapötik etki potansiyeli taşıdığı düşüncesi; kanser tedavilerinin uzun vadeli yan etkileri alanında araştırmaların artmasına da zemin hazırlıyor. Bu çerçevede araştırmacıların, çalışmanın tasarımına uygun şekilde enflamasyon belirteçleri, sinir aktivitesi ve kalp hızı değişkenliği gibi parametreleri değerlendirmeyi planladıkları belirtiliyor. Bu ölçümler, tedaviyle ilişkili biyolojik süreçler ile klinik belirtiler arasındaki olası bağlantıları daha net görmeye yardımcı olabilecek göstergeler arasında yer alıyor.

Wong’un araştırmasının temel motivasyonu; CIPN’nin yalnızca kısa süreli bir yan etki olmadığı gerçeğinden hareketle, tedavi tamamlandıktan sonra da sürebilen şikâyetlerin günlük hayata etkisini azaltmaya yönelik yolları araştırmak. Nöropatik ağrı ve duyusal kayıpların, özellikle ince motor beceriler, denge ve güvenli hareket gibi alanlarda doğrudan işlev kaybına neden olabilmesi, müdahalelerin yalnızca ağrı şiddetini değil, gündelik performansı da hedeflemesini gerekli kılıyor.