Araştırmada, rutin pratikte uygulanan “yoğun sürveyans” bileşenleri test edildi. İzlem kapsamında kalp manyetik rezonans görüntülemesi, gelişmiş ekokardiyografi yöntemleri ve kardiyak biyobelirteçler birlikte kullanıldı. Çalışmanın odak noktası, bu ileri araçlarla yakalanabilecek olası erken kalp hasarının, tedavi sonrasında hastalarda klinik olarak önemli bir gidişata işaret edip etmediğini anlamaktı. Bulgular, izlem programının yalnızca hafif “subklinik” anormallikleri görünür kılabildiğini, ancak bu bulguların takip ayları içinde klinik olarak belirgin kardiyovasküler olayları beraberinde getirmediğini gösterdi.