Araştırmada, rutin pratikte uygulanan “yoğun sürveyans” bileşenleri test edildi. İzlem kapsamında kalp manyetik rezonans görüntülemesi, gelişmiş ekokardiyografi yöntemleri ve kardiyak biyobelirteçler birlikte kullanıldı. Çalışmanın odak noktası, bu ileri araçlarla yakalanabilecek olası erken kalp hasarının, tedavi sonrasında hastalarda klinik olarak önemli bir gidişata işaret edip etmediğini anlamaktı. Bulgular, izlem programının yalnızca hafif “subklinik” anormallikleri görünür kılabildiğini, ancak bu bulguların takip ayları içinde klinik olarak belirgin kardiyovasküler olayları beraberinde getirmediğini gösterdi.

Uzun süreli dayanıklılık egzersizleri, özellikle maraton gibi yüksek efor gerektiren aktiviteler, kardiyovasküler sistem üzerinde ciddi hemodinamik yükler oluşturur. Egzersiz sırasında kalp ve dolaşım sistemi, artan oksijen ihtiyacını karşılamak için çok daha yoğun çalışır. Bu yoğun aktivite, miyokardiyal stres ve olası hasar göstergesi olarak kabul edilen çeşitli biyobelirteçlerin geçici olarak yükselmesine yol açar. Ancak bu yükselmelerin zararsız, geçici adaptasyonlar mı yoksa patolojik uyarılar mı olduğu ayrıştırılması gereken kritik bir konudur.

İncelenen meta-analiz, 2025 Nisan ayına kadar yayımlanmış çok sayıda çalışma verisini bir araya getirerek 27-63 yaş aralığında, ağırlıklı olarak erkeklerden oluşan 3.200’den fazla maraton koşucusunu kapsadı. Araştırmada kalp biyobelirteçleri, ekokardiyografi ve kardiyak manyetik rezonans görüntüleme (MRI) gibi objektif kalp fonksiyon ölçümleri, maraton öncesinde ve sonrasında karşılaştırmalı olarak değerlendirildi. Özellikle üç biyobelirteç ön plandaydı: Kardiyak troponin T (cTnT), kardiyak troponin I (cTnI) ve N-terminal proB-tipi natriüretik peptit (NT-proBNP). Klinik kardiyolojide bu moleküller, sırasıyla miyokard hasarı, iskemiye bağlı stres ve ventriküler duvar geriliminin göstergeleri olarak kabul edilir.

Meta-analiz sonuçları, maraton koşusunun ardından bu üç biyobelirtecin anlamlı ve geçici artışlar gösterdiğini doğruladı. Ancak biyobelirteçlerin yükselişi, kalp kasında kalıcı hasar olduğuna dair kesin bir gösterge olarak yorumlanmamalı. Bu yükselmenin, kalbin yoğun aktiviteye verdiği fizyolojik ve adaptif yanıtların bir parçası olabileceği vurgulandı. Bununla birlikte, yaş, cinsiyet ve antrenman düzeyi gibi faktörlerin bu biyobelirteç artışları üzerindeki etkisi dikkat çekici bulundu.

Yaş ilerledikçe, maraton sonrası kalp biyobelirteçlerindeki yükselişin daha belirgin olduğu gözlemlendi. Bu durum, yaşa bağlı kardiyovasküler sistemin fizyolojik rezervlerinin azalması ve kalbin bu tür zorlu dayanıklılık testlerine adaptasyonunun daha sınırlı olabileceğini düşündürüyor. Kadın ve erkek katılımcılar arasında da farklar bulundu; kadınlarda biyobelirteçlerdeki artışlar genel olarak erkeklere kıyasla daha az belirgindi. Bu durum, cinsiyetin kardiyovasküler yanıtlar üzerindeki etkisini ve olası hormonel farklılıkların koruyucu rolünü işaret ediyor.

Antrenman seviyesinin de kalbin maratona verdiği yanıtı şekillendirdiği ortaya kondu. İyi antrenmanlı, deneyimli maraton koşucularının biyobelirteç artışlarının daha sınırlı olduğu, kalp fonksiyonlarında da daha az geçici değişiklik yaşandığı belirlendi. Buna karşılık, antrenman düzeyi düşük koşucularda biyobelirteçler ve kalp fonksiyon parametrelerindeki değişiklikler daha belirgin ve uzun süreli olabiliyor. Bu sonuçlar, düzenli dayanıklılık antrenmanının kalbin maraton gibi zorlu egzersizlere adaptasyonunu artırdığına işaret ediyor.

Ekokardiyografi ve kardiyak MRI ile yapılan değerlendirmeler, maraton sonrası kalbin sol ventrikül fonksiyonlarında kısa süreli geçici değişikliklerin olduğunu gösterdi. Sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunda hafif bir düşüş görülebilirken, bu durum genellikle birkaç gün içinde normale dönmekte. Bu geçici fonksiyon değişiklikleri, kalbin yoğun fiziksel stres sonrası toparlanma sürecinin bir parçası olarak değerlendiriliyor. Ancak, düzenli maraton koşucularında uzun vadede kalıcı yapısal ve fonksiyonel değişikliklerin gelişip gelişmediği konusu halen araştırılmaya devam ediyor.

Bu derleme, maraton koşusunun kalp üzerindeki etkilerinin basit bir şekilde iyi ya da kötü olarak sınıflandırılamayacağını ortaya koyuyor. Hem yaş hem cinsiyet hem de antrenman durumu gibi bireysel özellikler, bu sporun kalp üzerindeki fizyolojik ve potansiyel patolojik etkilerini belirgin şekilde değiştiriyor. Maraton koşusunun tetiklediği biyobelirteç artışları ve fonksiyonel kalp değişiklikleri, çoğunlukla geçici ve adaptif yanıtlar olarak değerlendirilirken, özellikle yaşlı ve az antrenmanlı bireylerde uzun vadeli etkilerin izlenmesi gerektiği öneriliyor.

Sonuç olarak, maraton koşusu gibi dayanıklılık sporlarının kalp sağlığı üzerindeki etkileri karmaşık ve çok boyutlu. Bu alandaki yeni araştırmalar, bireyselleştirilmiş egzersiz programlarının geliştirilmesi ve kalp sağlığının korunması açısından kritik öneme sahip. Spor hekimliği ve kardiyoloji alanındaki uzmanlar, özellikle yaşlı ve az antrenmanlı maraton koşucularının kalp fonksiyonlarını yakından takip etmeli ve olası riskleri önceden tespit etmeye yönelik stratejiler geliştirmelidir.