IBS, karın ağrısı, şişkinlik, kabızlık ve/veya ishal gibi şikâyetlerle seyreder ve dünya nüfusunun %10’unun üzerinde bir bölümünü etkilediği belirtiliyor. Buna karşın, hastalığın altında yatan biyolojik nedenler uzun süredir tam olarak netleşmemiş durumda; bu da hassas tedavi seçeneklerinin geliştirilmesini zorlaştırıyor. Araştırmacılar bu belirsizliği azaltmak amacıyla, IBS’nin genetik mimarisini büyük ölçekli veriyle yeniden ele aldı.

Çalışmada, Gut dergisinde yayımlanan kapsamlı bir genom-geniş ilişkilendirme çalışması (GWAS) kullanıldı. Analiz; 22 farklı küresel biyobankadan toplanmış, toplamda yaklaşık 2,8 milyon kişiye ait genetik verileri kapsıyor. Bu ölçekteki IBS genetiği çalışması, şimdiye kadar bildirilen en büyük örneklemlerden biri olarak tanımlanıyor ve araştırmanın güvenilirliğini artıran yönü olarak öne çıkıyor.

Araştırmayı LUM University’den Profesör Mauro D’Amato ve CIC bioGUNE ekibinin yürüttüğü bildirildi. Ekip, IBS’e yatkınlıkla ilişkili 35 genetik lokus saptadı. Bu lokusların yalnızca bağırsak fonksiyonlarıyla sınırlı olmadığı, aynı zamanda kardiyometabolik özellikler ve lipid metabolizmasıyla bağlantılı olabilecek biyolojik süreçlere uzandığı dikkati çekiyor. Özellikle trigliserid düzeyleriyle ilişkilendirilebilecek genetik sinyallerin varlığı, IBS’nin metabolik düzenleme bileşeni olabileceği fikrini güçlendiriyor.

Araştırmanın vurguladığı kritik nokta, IBS’yi açıklamada “tek yönlü” bir modelin yetersiz kalabileceği. Geleneksel çerçevede IBS, gut-brain axis yani bağırsak-beyin ekseni üzerinden şekillenen bir bozukluk olarak ele alınıyor. Ancak genetik düzeyde ortaya konan bağlantılar, bağırsakta oluşan süreçlerin metabolik kontrol sistemleriyle etkileşebileceğini düşündürüyor. Trigliseridlerin düzenlenmesiyle ilgili genetik varyant sinyalleri bu etkileşimin somut bir örneği olarak yorumlanıyor.

Bu tür GWAS sonuçları, hastalığa neden olan “tek bir gen” bulmaktan ziyade, IBS riskini etkileyebilen çoklu biyolojik yolları haritalamaya yardımcı olur. Ekip tarafından tanımlanan lokuslar, gelecekte yapılacak fonksiyonel çalışmalar için aday mekanizmalar sunabilir. Örneğin belirli lipid metabolizması ilişkili genetik yolların, bağırsak mikrobiyomu, inflamatuvar yanıtlar ve sindirim sistemi hareketleri gibi süreçlerle nasıl kesiştiği araştırılabilecek bir soru alanı olarak kalıyor.

Araştırmacıların bir diğer önemli hedefi, bu genetik sinyallerin IBS’nin heterojen yapısını daha iyi anlamaya katkı sağlayıp sağlamayacağını değerlendirmek. IBS aynı tanı başlığı altında farklı belirti kümeleriyle ortaya çıkabildiğinden, metabolik yollarla ilişkili alt grupların tanımlanması ileride daha kişiselleştirilmiş değerlendirme stratejilerine zemin hazırlayabilir. Bununla birlikte, mevcut bulguların doğrudan klinik reçete anlamına gelmesi için, genetik bağlantıların biyolojik mekanizmalara ve hasta düzeyinde ölçülebilir klinik sonuçlara nasıl dönüştüğünün ayrıca gösterilmesi gerekiyor.

Sonuç olarak çalışma, IBS’nin yalnızca sindirim şikâyetleriyle sınırlı bir durum olmadığını; trigliserid kontrolü ve lipid metabolizmasıyla bağlantılı mekanizmalar üzerinden metabolik düzenlemeyle kesişebileceğini işaret ediyor. Bu yaklaşım, IBS’nin biyolojisini daha bütüncül görmeyi amaçlayan yeni araştırma hatlarının başlangıcı olabilir. Kaynak: https://scienmag.com/genetic-study-connects-ibs-to-lipid-metabolism-and-triglyceride-control/