Çalışmanın odaklandığı Deep South, ABD’de yeni HIV enfeksiyonlarının en yüksek olduğu bölgelerin başında geliyor. Araştırmacılara göre bu bölge, ülke genelindeki yeni vakaların neredeyse yarısını oluşturuyor. Bu tablo yalnızca bulaş dinamikleriyle açıklanmıyor; yoksulluk, sınırlı sağlık altyapısı, damgalama, ulaşım güçlükleri ve yapısal eşitsizlikler de salgının etkisini artırıyor. Bu nedenle yalnızca “HIV nerede yoğunlaşıyor?” sorusuna yanıt vermek, sorunun tamamını anlamak için yeterli olmuyor. Asıl kritik soru, “Bu yükle başa çıkmak için sağlık sistemi ne kadar hazır?” şeklinde öne çıkıyor.

Araştırma ekibinin geliştirdiği ilçe temelli HIV önleme açığı endeksi, tam da bu soruya yanıt arıyor. Endeks, bir ilçede HIV ile yaşayan kişi sayısını, aynı bölgede mevcut önleme ve bakım altyapısının gücüyle karşılaştırıyor. Böylece yalnızca enfeksiyon oranlarını sıralamak yerine, hizmet kapasitesinin ihtiyaçla ne ölçüde uyumlu olduğunu ortaya koyan bir tür “eşleşme ölçer” işlevi görüyor. Bu yöntem, sağlık hizmetlerinin kâğıt üzerindeki varlığı ile fiili erişilebilirliği arasındaki farkları görünür hale getirmeyi hedefliyor.

İncelenen göstergeler arasında HIV testi, önleyici hizmetler, tedaviye yönlendirme, bakım sürekliliği ve toplum temelli destek mekanizmalarına dair kamu verileri yer alıyor. Araştırmacılar, bu verileri doğrudan klinik kayıtlar yerine halk sağlığı planlamasında sık kullanılan proxy göstergeler üzerinden bir araya getirerek, yerel düzeyde daha uygulanabilir bir harita oluşturdu. Böylece yetkililer, hangi ilçelerde HIV yükünün, mevcut hizmet kapasitesine göre orantısız biçimde yüksek olduğunu daha net görebilecek.

Çalışmada yer alan halk sağlığı uzmanı Precious Edet, aracın en önemli katkılarından birinin, önleme hizmetlerinin ihtiyaçlara göre nerelerde yetersiz kaldığını işaret edebilmesi olduğunu vurguluyor. Bu vurgu, HIV kontrolünde yalnızca vaka takibinin değil, hizmet erişiminin de izlenmesi gerektiğine işaret ediyor. Özellikle kırsal alanlarda ve sağlık kurumlarına uzak topluluklarda, test ve tedaviye ulaşmak için gereken mesafe bile gecikmelere yol açabiliyor. Bu gecikmeler, hem erken tanıyı hem de düzenli bakımın sürdürülmesini zorlaştırabiliyor.

Deep South’ta sorun, tek bir eksikte toplanmıyor. Bir ilçede test merkezi bulunmayabilir, başka bir yerde tedaviye yönlendirme güçlü olabilir ancak ulaşım veya sigorta engelleri nedeniyle hastalar hizmete ulaşamayabilir. Bazı bölgelerde ise HIV ile ilişkili damgalama, kişilerin test yaptırmasını ya da klinik desteğe başvurmasını geciktirebilir. Yeni endeksin önemi de burada ortaya çıkıyor: sağlık sisteminin yalnızca var olup olmadığını değil, toplumsal koşullar nedeniyle gerçekten erişilebilir olup olmadığını tartmaya çalışıyor.