Çalışmanın temel bulgusu, perimenopozla ilgili kafa karışıklığının yalnızca bireysel bir deneyim gibi görülmemesi gerektiğini; bunun bilgiye erişim, sağlık hizmetleriyle etkileşim ve bakımın nasıl sunulduğu gibi daha geniş etkenlerle biçimlenen, nüfus düzeyinde ölçülebilir bir olgu olduğunu öne sürmesi oldu. Araştırmacılar, perimenopozun genellikle 40’ların ortalarından itibaren başladığı belirtilse de başlangıç zamanının kişilere göre değiştiğini vurguluyor. ABD’de her yıl yaklaşık iki milyon kadının perimenopoza girdiği ve bu evrenin ortalama 4 ila 8 yıl sürdüğü tahmin ediliyor. Buna karşın, perimenopoz evresini güvenilir biçimde “aşama aşama” belirlemek bilimsel açıdan hâlâ güç bir konu olarak öne çıkıyor.

Çalışma, perimenopoz sürecinin doğru anlaşılmasının önündeki engelleri anlamaya yönelik olarak karma yöntemli bir tasarım kullandığını bildiriyor. Buradaki kritik nokta, belirtilerin ortaya çıkışının kendisinden ziyade “belirtileri perimenopoza mı, başka nedenlere mi atfediyorum?” sorusunun nasıl şekillendiği. Perimenopoz döneminde görülebilen şikâyetler; adet düzeninde değişiklikler, sıcak basmaları gibi vazomotor bulgular ve uyku, ruh hali ya da günlük işlevlerle ilişkili sıkıntılar gibi farklı alanlarda kendini gösterebiliyor. Ancak hangi bulguların perimenopozla uyumlu olduğunun netleşmesi, çoğu zaman klinik değerlendirme ve kişisel bilginin birleşimine dayanıyor.