Toplantının dikkat çeken başlıklarından biri, nadir ancak son derece agresif seyirli bir deri kanseri olan Merkel hücreli karsinomda yürütülen adjuvan tedavi araştırmaları oldu. Dr. Janice Mehnert liderliğindeki çalışmalar arasında yer alan EA6174 ya da STAMP adlı randomize Faz 3 çalışma, ameliyat sonrası dönemde pembrolizumab kullanımının hastalığın nüksünü önleyip önleyemeyeceğini değerlendirdi. Pembrolizumab, bağışıklık sisteminin tümör hücrelerini daha etkin tanımasına yardımcı olan bir immün kontrol noktası inhibitörü olarak biliniyor ve bu sınıftaki ajanlar pek çok kanser türünde tedavi stratejilerini değiştirmiş durumda.

Çalışmanın genel sonuçları, relapssız sağkalım açısından istatistiksel anlamlılık eşiğini çok az farkla kaçırdı. Buna karşın araştırmada uzak metastatik ilerlemede belirgin bir azalma saptanması, bulguların tamamen olumsuz yorumlanmasını engelliyor. Onkologlar açısından bu tür bir sonuç, özellikle yüksek riskli hastalıkta tedavi hedeflerinin yalnızca nüksü geciktirmekten ibaret olmadığını, metastatik yayılımı sınırlamanın da en az bunun kadar önemli olduğunu gösteriyor. Araştırmacılar ayrıca, radyoterapinin immünoterapi başlamadan önce uygulanmasının klinik yanıt üzerinde etkili olabileceğine işaret eden bir sıralama sorusunu gündeme taşıdı. Bu durum, tedavi penceresinin doğru belirlenmesinin ileri çalışmalarla daha ayrıntılı incelenmesi gerektiğini gösteriyor.

Perlmutter ekibinin Chicago’daki bir diğer önemli katkısı, akciğer kanseri taramalarındaki toplumsal ve ekonomik eşitsizliklere odaklanan geniş ölçekli epidemiyolojik analiz oldu. Dr. Daniel J. Becker ve meslektaşlarının yürüttüğü çalışma, ABD Önleyici Hizmetler Görev Gücü’nün 2013 yılında yayımladığı tarama önerilerinin ardından dahi, bazı grupların erken tanı olanaklarına eşit biçimde erişemediğini ortaya koydu. Yaklaşık bir milyon vakayı kapsayan ulusal veri tabanına dayanan inceleme, tarama kılavuzlarının tek başına yeterli olmadığını; gelir düzeyi, sağlık hizmetine erişim, sigorta durumu ve sistemsel engellerin tarama davranışlarını hâlâ güçlü biçimde etkilediğini gösteren bir çerçeve sundu.

Akciğer kanseri açısından erken tanının önemi uzun süredir biliniyor. Ancak tarama programlarının etkinliği, yalnızca önerilerin varlığına değil, bu önerilerin toplumun tüm kesimlerine ulaşmasına bağlı. Becker’in çalışması da tam olarak bu noktaya dikkat çekiyor: Kılavuzların yaygınlaştırılması ile gerçek yaşam uygulaması arasındaki fark kapanmadığında, beklenen mortalite azalması eşit biçimde gerçekleşmeyebiliyor. Bu nedenle araştırma, sağlık politikaları ile klinik onkolojinin birbirinden ayrı düşünülemeyeceğini hatırlatıyor.

ASCO 2026’da sunulan diğer Perlmutter araştırmaları, metastatik kastrasyona dirençli prostat kanserinde prognostik belirteçler, üçlü negatif meme kanserinde immünoterapi zamanlaması ve katı tümörler için yeni nesil CAR T-hücre tedavileri gibi alanlara uzanıyor. Bu konular, modern onkolojinin en zorlayıcı başlıkları arasında yer alıyor çünkü tedavi başarısı çoğu zaman yalnızca ilaç seçiminden değil, biyobelirteçlerin doğru yorumlanmasından, tedavi sırasının optimizasyonundan ve tümör mikroçevresinin anlaşılmasından geçiyor.

Metastatik kastrasyona dirençli prostat kanserinde prognostik araçlara yönelik çalışmalar, hangi hastaların daha agresif hastalık seyri gösterebileceğini daha erken ayırt etmeyi amaçlıyor. Bu tür belirteçler, klinisyenlerin tedavi yoğunluğunu bireyselleştirmesine yardımcı olabilir; ancak erken aşama bulguların rutin uygulamaya dönüşmesi için doğrulama çalışmalarına ihtiyaç duyulur. Benzer şekilde, üçlü negatif meme kanserinde immünoterapinin ne zaman başlanacağı sorusu, bağışıklık temelli tedavilerin etkinliğini artırma çabasının önemli bir parçası olarak öne çıkıyor. Zira aynı ilaç, farklı tedavi sıralamalarıyla çok farklı klinik sonuçlar doğurabiliyor.

Katı tümörlerde CAR T-hücre tedavileri ise onkoloji araştırmalarının en yoğun izlendiği alanlardan biri olmaya devam ediyor. Kan ve lenf sisteminin kanserlerinde önemli başarılar elde eden bu yaklaşımın, katı tümörlerde de etkili hale gelmesi için birçok biyolojik ve teknik engelin aşılması gerekiyor. Perlmutter ekibinin bu alandaki sunumları, hücre temelli tedavilerin gelecekte hangi yönlere evrilebileceğine ilişkin önemli ipuçları taşıyor.

NYU Langone Health’in ASCO 2026’daki görünürlüğü, merkezinin yalnızca yeni tedavi seçenekleri araştırmadığını; aynı zamanda tedavi sonuçlarını sınırlayan eşitsizlikleri, biyolojik belirsizlikleri ve uygulama boşluklarını da sistemli biçimde incelediğini gösterdi. Bugün onkolojide ilerleme, tek bir ilacın başarısından çok daha fazlasını ifade ediyor. Erken tanıdan tedavi sıralamasına, veri temelli eşitsizlik analizlerinden immün sistem hedefli yaklaşımlara kadar uzanan bu geniş çerçeve, kanser bakımının geleceğinin çok boyutlu araştırmalarla şekilleneceğini ortaya koyuyor.

Mount Sinai’nin bu yılki sunum programı, tek bir hastalık alanına odaklanmak yerine, kanserin farklı biyolojik ve klinik yönlerini kapsayan geniş bir araştırma yelpazesi sunuyor. Hematolojik malignitelerden torasik onkolojiye, ürolojik kanserlerden jinekolojik onkolojiye kadar uzanan çalışmalar; translasyonel bilim ve kanser bakımının organizasyonu ile ilgili araştırmalarla birlikte değerlendirilecek. Bu çeşitlilik, merkezin laboratuvar bulgularını hasta bakımına taşıyan kişiselleştirilmiş tedavi yaklaşımlarına verdiği önemi yansıtıyor.

Toplantının öne çıkan başlıklarından biri, Mount Sinai Tisch Cancer Center’da Kan Kanserleri ve Miyeloid Bozukluklar Mükemmeliyet Merkezi Direktörü ve Tıp Profesörü Dr. John Mascarenhas’ın yapacağı geç kırılım sözlü sunum olacak. Mascarenhas, JAK inhibitörü kullanmamış miyelofibroz hastalarında selinexor ile ruxolitinib kombinasyonunu değerlendiren faz 3 SENTRY çalışmasının kritik sonuçlarını paylaşacak. Miyelofibroz, kemik iliğinin normal kan üretimini bozabilen ve dalak büyümesi, yorgunluk, anemi gibi sorunlarla seyredebilən ciddi bir miyeloproliferatif neoplazidir. Bu nedenle, yeni kombinasyon yaklaşımlarının hastalık kontrolü ve klinik fayda açısından nasıl bir katkı sağlayabileceği dikkatle izleniyor.

SENTRY çalışması, tek başına standart tedavinin ötesine geçebilecek bir stratejiyi test etmesi bakımından önem taşıyor. Ruxolitinib, JAK sinyal yolunu hedefleyen ve miyelofibrozda yaygın kullanılan bir ilaç sınıfını temsil ederken, selinexor farklı bir biyolojik mekanizmayı hedefliyor. İki ajanı bir araya getiren bu yaklaşım, direnç gelişimi ve sınırlı yanıt sorunlarının aşılmasına yönelik araştırma eğiliminin bir parçası olarak görülüyor. Ancak sonuçların klinik değeri, sunulacak verilerin etkinlik ve güvenlik dengesine bağlı olacak; bu nedenle bulguların dikkatli yorumlanması gerekiyor.

Mount Sinai’nin ASCO programı yalnızca miyelofibrozla sınırlı değil. Kurum, hematolojik maligniteler alanındaki çalışmalarının yanı sıra akciğer kanseri, ürothelial karsinom, jinekolojik kanserler ve multiple myeloma gibi farklı hastalık gruplarında da veri sunacak. Bu araştırmaların ortak paydası, tümör biyolojisini daha iyi anlamaya ve tedaviyi hastanın moleküler özelliklerine göre şekillendirmeye yönelik yaklaşım. Özellikle biyobelirteç temelli tedaviler, immünoterapi ve yeni nesil hedefli ajanlar, modern onkolojinin merkezinde yer almaya devam ediyor.

Torasik onkoloji alanındaki sunumlar, özellikle küçük hücreli dışı akciğer kanserinde tedavi kararlarının giderek daha fazla biyobelirteçlere dayalı hale gelmesi nedeniyle dikkat çekiyor. PD-1 ekseni gibi bağışıklık kontrol noktalarını hedefleyen immünoterapiler, uygun hasta gruplarında tedavi seçeneklerini genişletmiş olsa da her hastada aynı etkiyi göstermiyor. Bu nedenle, yanıtı öngörebilecek belirteçlerin ve rezistans mekanizmalarının araştırılması klinik açıdan büyük önem taşıyor. Mount Sinai’nin programında yer alan translasyonel çalışmalar da bu ihtiyaçla uyumlu görünüyor.

Ürothelial kanser ve jinekolojik onkoloji alanlarında paylaşılacak çalışmalar da benzer şekilde kişiselleştirilmiş tedavi çerçevesine katkı sunabilir. Bu kanserlerde klinik seyir, tümörün genetik ve moleküler özelliklerine, önceki tedavilere ve hastanın genel durumuna göre büyük farklılıklar gösterebiliyor. Antikor-ilaç konjugatları gibi yeni tedavi platformları, tümör hücrelerine daha seçici etki sağlama hedefiyle geliştiriliyor ve ASCO gibi toplantılarda bu tür yaklaşımlara ilişkin erken ve orta evre veriler sıkça gündeme geliyor. Mount Sinai’nin sunumlarının da bu geniş araştırma ekosistemi içinde değerlendirileceği anlaşılıyor.

Kuruluşun programında yer alan multiple myeloma çalışmaları ise hematolojik onkoloji alanındaki bir başka önemli başlığı oluşturuyor. Plazma hücre kökenli bu kanser türünde tedavi seçenekleri son yıllarda önemli ölçüde çeşitlense de nüks ve direnç, klinik uygulamada hâlâ temel sorunlardan biri. Bu nedenle, daha hedefli ve daha iyi tolere edilebilir kombinasyonların araştırılması, hem yaşam süresini hem de yaşam kalitesini etkileyebilecek potansiyele sahip. Ancak erken ya da orta evre klinik çalışmaların çoğu gibi, bu verilerin de gerçek klinik yarara dönüşmesi için daha fazla doğrulama gerekebilir.

Mount Sinai’nin ASCO’daki varlığı, yalnızca laboratuvar temelli keşiflerin değil, aynı zamanda kanser bakımının nasıl sunulduğuna ilişkin araştırmaların da önemsendiğini gösteriyor. Kanser bakımı, günümüzde yalnızca ilacın seçimiyle sınırlı değil; tarama, tanı, hasta yönlendirme, izlem ve tedaviye erişim gibi çok katmanlı süreçleri içeriyor. Bu nedenle bakım sunumuna yönelik araştırmalar, klinik sonuçlar kadar sağlık sistemi düzeyinde de anlam taşıyabiliyor.

ASCO 2026 toplantısı, onkoloji alanında yeni verilerin eleştirel değerlendirmeye açılacağı bir sahne olacak. Mount Sinai Tisch Cancer Center’ın sunacağı çalışmalar, farklı kanser türlerinde biyoloji, tedavi yanıtı ve klinik uygulama arasındaki bağlantıları güçlendirmeyi hedefleyen geniş bir araştırma portföyünü temsil ediyor. Nihai mesaj, kanser tedavisinin giderek daha fazla alt tipe, biyobelirtece ve hastaya özgü özelliklere göre şekillendiği yönünde. Bu çerçevede Chicago’da paylaşılacak bulgular, erken olsa bile, gelecekteki klinik kararlar ve yeni çalışma tasarımları için önemli ipuçları sağlayabilir.

MD Anderson’da Meme Tıbbı Onkolojisi bölüm başkanı olan Dr. Sharon Giordano’nun çalışmaları, meme kanseri bakımının yalnızca tümör biyolojisiyle değil, aynı zamanda sağlık hizmetlerinin nasıl sunulduğuyla da yakından ilişkili olduğunu ortaya koyan kapsamlı bir araştırma çizgisine dayanıyor. Giordano’nun sağlık hizmetleri araştırması, tedavi örüntülerini, bakım kalitesini ve hasta grupları arasındaki farklılıkları inceleyerek, klinik kararların gerçek dünya koşullarında nasıl şekillendiğine ışık tutuyor. Bu yaklaşım, tedavinin kâğıt üzerindeki idealinden çok, hastaların günlük klinik deneyimlerinde neler yaşadığına odaklanması bakımından dikkat çekiyor.

Onun çalışmaları, meme kanseri tedavisinde rehberlerin geliştirilmesine ve güncellenmesine katkı sağlayan güçlü bir kanıt zemini oluşturdu. Özellikle tedaviye erişim, sağlık sistemi kaynaklarının kullanımı ve farklı sosyoekonomik gruplar arasında bakım sonuçlarındaki değişkenlik gibi başlıklar, Giordano’nun araştırmalarında merkezi bir yer tuttu. Bu tür veriler, yalnızca akademik bir tartışma alanı yaratmakla kalmıyor; hekimlerin tedavi seçimi, sağlık kurumlarının hizmet planlaması ve politika yapıcıların eşitlik odaklı kararları için de önem taşıyor. ASCO’nun verdiği ödül, bu araştırma hattının klinik onkoloji üzerindeki etkisini açık biçimde vurguluyor.

Giordano’nun katkıları, meme kanseri bakımında bireyselleştirilmiş tedavi kadar sağlık eşitsizliklerinin de hesaba katılması gerektiğini hatırlatıyor. Özellikle az temsil edilen ve hizmete erişimde güçlük yaşayan topluluklarda sonuçların iyileştirilmesi, modern onkolojinin yalnızca bilimsel değil etik bir önceliği olarak öne çıkıyor. Tedavi yan etkilerini azaltırken sağkalımı korumaya dönük stratejiler, gerçek dünya verileri ve sağlık sistemine ilişkin analizlerle desteklendiğinde daha uygulanabilir hale geliyor. Bu nedenle Giordano’nun çalışmaları, klinik pratik ile sağlık politikası arasında köprü kuran bir etki alanı yaratmış durumda.

Ödüle layık görülen ikinci isim olan Dr. Eduardo Vilar-Sanchez ise kalıtsal kanser önleme alanında yürüttüğü çalışmalarla tanınıyor. MD Anderson’da Klinik Kanser Önleme bölümünün geçici başkanı olan Vilar-Sanchez, moleküler bulguları klinik uygulamayla birleştiren yaklaşımıyla dikkat çekiyor. Kalıtsal kanser önleme, yalnızca yüksek risk taşıyan bireylerin belirlenmesi değil, aynı zamanda tarama, izlem ve müdahale stratejilerinin bu risk profiline göre uyarlanması anlamına geliyor. Vilar-Sanchez’in araştırma ve klinik çalışmaları da tam bu noktada, aile öyküsü ve genetik yatkınlıkla ilişkili kanserlerin daha erken tanınmasına ve önlenmesine katkı sağlamayı hedefliyor.

Bu alan, özellikle kişiselleştirilmiş tıp açısından büyük önem taşıyor. Moleküler onkolojide genetik belirteçler, yalnızca hastalığın ortaya çıkış mekanizmalarını anlamaya yardımcı olmuyor; aynı zamanda kimin daha yoğun izleme, kimin daha erken tarama ya da daha hedefli müdahaleye ihtiyaç duyabileceğini de gösterebiliyor. Her ne kadar kalıtsal kanser önleme çok sayıda farklı klinik ve biyolojik değişkenin birlikte değerlendirilmesini gerektirse de, Vilar-Sanchez’in çalışmaları bu çok katmanlı yaklaşımın uygulanabilirliğini güçlendiren örnekler arasında yer alıyor.

ASCO’nun Chicago’daki yıllık toplantısında açıklanan bu ödüller, onkolojide başarı ölçütünün yalnızca laboratuvar bulguları ya da yeni ilaçlar olmadığını, bakım kalitesi, eşit erişim, erken tanı ve önleme gibi alanların da en az bunlar kadar belirleyici olduğunu gösterdi. Özellikle meme kanserinde tedavi optimizasyonu ile kalıtsal kanser önlemenin aynı çatı altında öne çıkarılması, kanserle mücadelede artık daha bütüncül bir yaklaşımın benimsendiğine işaret ediyor. Klinik onkolojinin geleceği, yalnızca hastalığı tedavi etmeye değil, riskleri daha baştan azaltmaya ve bakımın her aşamasını daha adil hale getirmeye dayanıyor.

MD Anderson’ın iki araştırmacısına verilen ASCO Özel Ödülleri, kurumun uluslararası kanser araştırmalarındaki görünürlüğünü güçlendirirken, aynı zamanda kanser bakımında disiplinler arası çalışmanın önemini de hatırlatıyor. Bir tarafta tedavi kalitesini ölçen ve eşitsizlikleri görünür kılan sağlık hizmetleri araştırması, diğer tarafta genetik ve moleküler bilgiyi klinik önlemeye dönüştüren çalışmalar bulunuyor. Bu iki çizgi, çağdaş onkolojinin en kritik yönlerini temsil ediyor: daha doğru, daha erken ve daha adil bakım. Chicago’daki duyuru, bu nedenle yalnızca iki bilim insanına verilen bir onur değil, kanser alanında veri temelli ve hasta merkezli yaklaşımın geleceğine dair güçlü bir mesaj olarak değerlendiriliyor.

Bu yılki programın en dikkat çeken verilerinden biri, yüksek riskli lokalize prostat kanserinde yürütülen PROTEUS çalışmasının nihai analizinin sunulacak olması. Faz 3, randomize, çift kör ve plasebo kontrollü bu çalışma, cerrahi öncesi ve sonrası dönemde uygulanan androjen baskılama tedavisini apalutamid ile birlikte kullanan yaklaşımı, yalnızca cerrahi ve androjen baskılamayı içeren standart yaklaşımla karşılaştırıyor. Çalışmaya Mary-Ellen Taplin, MD liderlik ediyor. Perioperatif tedavi olarak adlandırılan bu tür stratejiler, tümörün cerrahiyle tamamen çıkarılmasına rağmen mikroskobik hastalık riskinin sürdüğü durumlarda sonuçları iyileştirmeyi amaçlıyor. Ancak bu yaklaşımın gerçek değeri, yalnızca büyük, kontrollü çalışmalarla netleşebiliyor.

Prostat kanserinde hormon tedavisinin yoğunlaştırılması uzun süredir araştırılan bir alan. Apalutamid, androjen reseptör sinyalini hedefleyen bir ajan olarak, bazı hasta gruplarında hastalık kontrolünü derinleştirme potansiyeli nedeniyle öne çıkıyor. PROTEUS’un sonuçları, özellikle yüksek riskli lokalize hastalarda ameliyat çevresindeki tedavi planlamasının nasıl şekillenebileceğine dair önemli bilgiler sağlayabilir. Yine de araştırmacılar, bu tür bulguların klinik uygulamaya aktarılabilmesi için etkinliğin yanı sıra yan etki profili ve hasta seçiminin de dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini vurguluyor.

Toplantının bir diğer merkezî çalışması, Brian Wolpin, MD, MPH tarafından yürütülen RASolute302 faz 3 denemesi olacak. Bu çalışma, daha önce tedavi almış metastatik pankreas adenokarsinomu hastalarında daraxonrasib ile konvansiyonel kemoterapiyi karşılaştırıyor. Daraxonrasib, RAS(ON) çok seçici inhibitör sınıfında yer alan yeni bir ajan olarak tanımlanıyor ve özellikle KRAS mutasyonlarının baskın olduğu tümör biyolojisini hedeflemesi nedeniyle ilgi çekiyor. Pankreas kanseri, çoğu zaman geç tanı alması ve mevcut tedavilere sınırlı yanıt vermesi nedeniyle onkolojinin en zorlu alanlarından biri olmaya devam ediyor. Bu nedenle, RAS yolaklarını doğrudan hedefleyen yeni moleküller, araştırma dünyasında önemli bir beklenti yaratıyor.

KRAS mutasyonları, pankreas adenokarsinomunda sık görülen ve tedavi direncine katkıda bulunan değişiklikler arasında yer alıyor. Bu biyolojik zorluk, klasik kemoterapiye rağmen hastalık kontrolünün sınırlı kalmasına yol açabiliyor. Daraxonrasib’in RAS durumuna bağlı tümör sinyallemesini daha seçici biçimde hedefleyebilmesi, teorik olarak daha etkili ve daha rasyonel bir tedavi yaklaşımı anlamına gelebilir. Ancak faz 3 sonuçları açıklanmadan, bu yaklaşımın gerçekten üstün olup olmadığı ya da hangi hasta alt gruplarında daha fazla yarar sağlayabileceği bilinmiyor.

Dana-Farber ekibinin ASCO 2026’da sunacağı çalışmalar yalnızca prostat ve pankreas kanseriyle sınırlı değil. Kaynakta yer alan klinik programın, meme kanseri, multipl miyelom, gastrointestinal stromal tümör ve glioblastom gibi farklı hastalıklarda da yeni verileri içereceği belirtiliyor. Bu geniş spektrum, modern onkolojide aynı kurum içinde farklı biyolojik hedeflere yönelen tedavi stratejilerinin eş zamanlı olarak geliştiğini gösteriyor. Özellikle immünoterapi ve hedefe yönelik tedavilerin yükselişi, artık tek bir tümör tipine değil, tümörün moleküler özelliklerine odaklanan bir araştırma kültürünü öne çıkarıyor.

ASCO yıllık toplantıları, çoğu zaman klinik uygulamayı etkileyebilecek verilerin ilk kez kamuoyuyla paylaşıldığı en önemli onkoloji platformlarından biri olarak kabul ediliyor. Plenar oturumlarda sunulan çalışmalar, genellikle yüksek düzeyde metodolojik sağlamlık ve klinik önem taşıyan sonuçlar içerdiğinden, uzman topluluklar tarafından yakından takip ediliyor. Bu nedenle Dana-Farber’ın bu yılki varlığı, yalnızca kurumsal bir başarı değil, aynı zamanda kanser tedavisinin farklı alanlarında olgunlaşan yeni stratejilerin bir göstergesi olarak görülüyor.

Öte yandan, erken sonuçların yarattığı heyecanın bilimsel temkinle dengelenmesi gerekiyor. Onkoloji araştırmalarında umut verici bir sinyal ile standardı gerçekten değiştiren kanıt arasındaki mesafe, çoğu zaman büyük ve iyi tasarlanmış çalışmalarla kapanıyor. PROTEUS ve RASolute302 gibi faz 3 denemeler bu nedenle kritik önem taşıyor; çünkü bir ilacın ya da stratejinin laboratuvardaki biyolojik mantığını, hasta sonuçlarına çevrilebilir klinik kanıtlara dönüştürmeye çalışıyorlar. Sunulacak veriler, tedavi sıralaması, cerrahi çevresi kullanım ve dirençli hastalıkta hedefleme gibi temel sorulara yanıt verebilir.

Chicago’daki toplantı yaklaşırken gözler şimdi bu çalışmaların sonuçlarında olacak. Eğer beklenen klinik fayda doğrulanırsa, yüksek riskli prostat kanseri ve tedavi sonrası metastatik pankreas kanseri için standart bakımın yeniden değerlendirilmesi gündeme gelebilir. Sonuçlar ne olursa olsun, Dana-Farber araştırmacılarının ASCO 2026’ya taşıdığı program, kanser biyolojisinin daha hassas hedeflerle ele alınmasına yönelik küresel yönelimin güçlü bir göstergesi olarak şimdiden dikkat çekiyor.

City of Hope’un ASCO 2026 programındaki geniş varlığı, merkezin laboratuvar temelli keşifleri klinik uygulamaya hızla taşıyan araştırma modelini bir kez daha görünür kılıyor. Sunulacak veriler, hem hematolojik maligniteler hem de solid tümörler için tedavi stratejilerinin yalnızca daha etkili değil, aynı zamanda hastanın biyolojik özelliklerine daha uygun şekilde tasarlanması gerektiği fikrini güçlendiriyor. Özellikle genetik, moleküler ve immünolojik profillere göre tedavi seçimini hedefleyen precision medicine yaklaşımı, toplantının bilimsel eksenlerinden biri olmaya aday.

Kurumun hekim-bilim insanları yalnızca veri sunmakla kalmayacak; oturumlar, panel tartışmaları ve eğitim sempozyumlarında da aktif rol üstlenecek. Bu durum, City of Hope’un yalnızca araştırma üreten bir merkez değil, aynı zamanda küresel onkoloji gündemini etkileyen bir bilimsel aktör olduğunu gösteriyor. ASCO gibi çok disiplinli toplantılarda bu tür bir görünürlük, yeni yaklaşım ve hipotezlerin hızla tartışılmasına, farklı hasta gruplarına yönelik klinik içgörülerin olgunlaşmasına katkı sağlıyor.

Programın öne çıkan başlıklarından biri, relaps veya refrakter büyük B hücreli lenfomada yürütülen faz 3 SUNMO çalışması olacak. Bu çalışma, mosunetuzumab ile polatuzumab vedotin kombinasyonunun, standart kabul edilen rituksimab, gemsitabin ve oksaliplatin rejimiyle karşılaştırmalı etkinlik ve güvenliğini değerlendiriyor. Mosun-Pola olarak adlandırılan kombinasyonun, özellikle ikinci basamak ve daha ileri tedavi basamaklarında hangi hasta alt gruplarında daha anlamlı sonuçlar sağlayabileceğine ilişkin güncellenmiş analizlerin toplantıda paylaşılması bekleniyor.

Bu tür karşılaştırmalı çalışmalar, kan kanserlerinde tedavi sıralamasının giderek daha kişiselleştirilmiş hale geldiğini hatırlatıyor. Büyük B hücreli lenfoma gibi heterojen hastalıklarda, tek tip yaklaşımın yerini tedaviye yanıtı etkileyen biyolojik özellikleri dikkate alan stratejiler almaya başlıyor. Çift hedefli veya kombinasyon temelli immünoterapiler, bazı hastalarda daha derin ve daha kalıcı yanıtlar sağlayabilir; ancak bu sonuçların klinik değerinin güvenlik, tolerabilite ve uzun dönem fayda ile birlikte değerlendirilmesi gerekiyor. ASCO’da sunulacak verilerin önemi de tam olarak burada yatıyor: umut verici biyolojik sinyallerin gerçek dünya klinik faydasına dönüşüp dönüşmediği sorusuna daha sağlam yanıtlar üretmek.

City of Hope’un ASCO 2026 programı yalnızca hematolojik kanserlerle sınırlı değil. Sunumlar arasında solid tümörlerde biyobelirteç temelli tedavi seçimi ve yeni kombinasyon stratejilerine odaklanan çalışmalar da yer alıyor. Bu alan, özellikle hangi hastaların belirli immünoterapi yaklaşımlarından yarar görebileceğini belirlemede kritik kabul ediliyor. Biyobelirteçlerin doğru kullanımı, hem gereksiz toksisiteyi azaltmak hem de yanıt ihtimali yüksek hastaları uygun tedavilere daha hızlı yönlendirmek açısından giderek daha fazla önem kazanıyor.

İmmünoterapinin onkolojideki yükselişi, araştırmacıları yalnızca bağışıklık sistemini aktive eden değil, tümörün bağışıklık kaçış mekanizmalarını da hedefleyen kombinasyonlara yöneltti. Bu bağlamda, checkpoint blokajı, bispesifik antikorlar ve diğer hücresel hedefli stratejiler son yıllarda yoğun araştırma konusu haline geldi. City of Hope’un ASCO’da sunacağı çalışmaların ortak paydası, tedaviyi tümör biyolojisiyle eşleştirme çabası olarak öne çıkıyor. Böylece araştırma, “hangi ilaç daha güçlü” sorusundan çok, “hangi hastada hangi tedavi daha rasyonel” sorusuna odaklanıyor.

Solid tümörlerde precision medicine yaklaşımının önemi, tedavi yanıtlarının hastalar arasında belirgin farklılık göstermesinden kaynaklanıyor. Genomik değişiklikler, tümör mikroçevresi, bağışıklık hücrelerinin dağılımı ve sinyal yolakları tedavi duyarlılığını etkileyebiliyor. Bu nedenle ASCO gibi toplantılarda sunulan biyobelirteç çalışmaları, yalnızca akademik birer bulgu değil; gelecekte hasta seçiminden tedavi sıralamasına kadar geniş bir alanı etkileyebilecek klinik araçların temeli olarak görülüyor.

City of Hope’un bu yılki güçlü varlığı, kanser araştırmalarında disiplinler arası yaklaşımın geldiği noktayı da yansıtıyor. Klinik deneyler, moleküler analizler ve translasyonel biyoloji artık birbirinden ayrı adımlar değil; aynı tedavi geliştirme zincirinin parçaları. 49 özeti kapsayan program, bu zincirin farklı halkalarını görünür kılarken, onkolojide ilerlemenin tek bir alandaki başarıyla değil, biyoloji, klinik veri ve hasta seçiminin birlikte geliştirilmesiyle mümkün olduğunu gösteriyor.

Chicago’daki toplantıda açıklanacak sonuçlar, özellikle erken ve orta faz sinyallerin nasıl yorumlanması gerektiğine ilişkin tartışmaları da beraberinde getirecek. Onkoloji alanında umut verici ilk sonuçlar, çoğu zaman daha geniş ve kontrollü çalışmalarda doğrulanmadan standart uygulamaya dönüşmüyor. Bu nedenle ASCO 2026’da paylaşılacak bulgular, yeni tedavilerin yörüngesini belirleyen ama nihai karar için daha fazla kanıta ihtiyaç duyan önemli bir bilimsel aşama olarak değerlendirilecek.

Sonuç olarak City of Hope’un ASCO 2026’daki görünürlüğü, kanser tedavisinde daha hassas, daha biyoloji odaklı ve daha kişiselleştirilmiş bir döneme geçişin işareti olarak okunuyor. İmmünoterapi ve precision medicine ekseninde sunulacak veriler, hem kan hematolojik malignitelerde hem de solid tümörlerde tedavi standartlarını yeniden düşünmeyi gerektirecek nitelikte olabilir. Ancak bu ilerlemenin gerçek klinik değeri, toplantıda sunulacak verilerin titiz şekilde değerlendirilmesi ve sonraki doğrulama çalışmalarıyla netleşecek.

Sylvester ekibinin sunacağı çalışmalar, kanser tedavisinde giderek daha önemli hale gelen bir eğilimi yansıtıyor: Tedaviyi yalnızca tümörün yerleşimine göre değil, moleküler özelliklerine ve hastalığın önceki tedavilere verdiği yanıta göre şekillendirmek. Bu yaklaşım özellikle çoklu tedavi basamakları sonrasında direnç geliştiren hastalıklarda büyük önem taşıyor. ASCO kürsüsüne taşınacak veriler arasında, ileri faz randomize çalışmalar, erken faz güvenlilik ve etkinlik analizleri ile genomik profilleme temelli değerlendirmeler yer alıyor.

Toplantının en çok izlenecek çalışmaları arasında, relaps/refrakter multipl miyelomda yürütülen faz 3 MajesTEC-9 araştırması bulunuyor. Carl O. Landgren’in ortak yazarları arasında yer aldığı çalışma, tek başına teclistamab ile araştırmacının seçimine göre pomalidomid, bortezomib ve deksametazon ya da karfilzomib ve deksametazon içeren standart tedavi seçeneklerini karşılaştırıyor. Teklistamab, bağışıklık sisteminin kanser hücrelerine yönlendirilmesini amaçlayan yenilikçi bir immünoterapi yaklaşımı olarak öne çıkıyor. Çalışmanın önemi, özellikle çok sayıda tedavi hattı almış ve mevcut seçeneklere sınırlı yanıt veren hasta grubunda daha derin ve daha kalıcı yanıtlar elde edilip edilemeyeceğini araştırmasından kaynaklanıyor.

Multipl miyelom, plazma hücrelerinden köken alan ve tedaviye rağmen nüks etme eğilimi yüksek bir hematolojik kanser türü olarak biliniyor. Bu nedenle yeni nesil tedavi stratejileri, yalnızca tümör yükünü azaltmayı değil, aynı zamanda hastalığın biyolojik direncini aşmayı da hedefliyor. MajesTEC-9 gibi çalışmalarda klinik sonlanım noktalarının yanı sıra moleküler yanıt belirteçlerinin de değerlendirilmesi, tedavinin hangi hastalarda daha iyi sonuç verdiğini anlamak açısından değer taşıyor. Bu tür veriler, gelecekte daha rafine hasta seçimi ve daha akılcı tedavi sıralamaları için temel oluşturabilir.

Sylvester’ın ASCO 2026 programındaki bir diğer güçlü alanı gastrointestinal onkoloji olacak. Jonathan Trent ve çalışma arkadaşlarının ortak yazarı olduğu araştırmalar, gastrointestinal stromal tümörlerde bezuclastinib ile sunitinib kombinasyonunu sunitinib tek tedavisiyle karşılaştıran faz 1/1b ve faz 3 tasarımları içeriyor. GIST, çoğu zaman KIT veya benzeri tirozin kinaz sinyal yolaklarındaki değişikliklerle ilişkilendirilen nadir bir tümör grubudur ve bu nedenle hedefe yönelik tedavi geliştirme açısından önemli bir model hastalık sayılır. Bu alandaki çalışmaların temel amacı, hangi moleküler alt grupların belirli ilaç kombinasyonlarından daha fazla yarar görebileceğini belirlemektir.

GIST araştırmalarında genomik profilleme, tedavi kararlarının merkezine giderek daha fazla yerleşiyor. Özellikle KIT mutasyon statüsüne göre değerlendirilen çalışmalar, tümör biyolojisinin tedavi seçimini nasıl yönlendirebileceğini gösteren güncel bir örnek sunuyor. Velzatinib ile ilgili faz 3 araştırma da bu çerçevede dikkat çekiyor; çalışma, etkinliğin mutasyon alt tiplerine göre nasıl değişebileceğini inceleyerek hedefli tedavilerin daha hassas kullanımına katkı sağlamayı amaçlıyor. Bu yaklaşım, aynı tanıyı taşıyan hastaların aynı tedaviye aynı yanıtı vermediği gerçeğini merkeze alıyor.

ASCO 2026’da öne çıkacak başka bir boyut da araştırmaların yalnızca klasik klinik sonuçlara değil, ilaç düzeyi, farmakokinetik davranış ve biyobelirteç ilişkilerine de odaklanması olacak. Bu tür çalışmalar, bir tedavinin yalnızca etkili olup olmadığını değil, neden, hangi dozda ve hangi biyolojik bağlamda etkili olduğunu da ortaya koymaya çalışıyor. Özellikle hedefe yönelik ilaçlar ve immünoterapiler için bu ayrıntılar, güvenlilik ile etkinlik arasındaki dengeyi kurmada belirleyici olabilir.

Sylvester’ın sunacağı geniş portföy, merkezde yürütülen araştırmaların tek bir kanser türüne sıkışmadığını, aksine hematolojik kötü huylu hastalıklar, gastrointestinal tümörler, solid tümörler ve nadir sarkomlar gibi farklı alanlarda eş zamanlı ilerlediğini gösteriyor. Bu çeşitlilik, onkolojide günümüzün temel eğilimine de işaret ediyor: Tedavi başarısı, yalnızca yeni bir ilacın geliştirilmesine değil, o ilacın doğru hastaya, doğru zamanda ve doğru biyolojik bağlamda ulaştırılmasına bağlı hale geliyor.

Özellikle nadir sarkomlar ve başka zor tedavi edilen solid tümörler söz konusu olduğunda, klinik araştırmalar çoğu zaman sınırlı hasta sayıları nedeniyle zorlu ilerliyor. Buna karşın ASCO gibi toplantılar, farklı merkezlerden gelen veri setlerinin bir araya getirilmesine ve nadir hastalıklar için daha güçlü ortak kanıtlar oluşturulmasına yardımcı oluyor. Sylvester araştırmacılarının bu toplantıda yer alması, merkezin hem temel bilim hem de klinik uygulamayı birleştiren yaklaşımını bir kez daha görünür kılıyor.

Chicago’da paylaşılacak veriler, tek başına bir kongre programının ötesinde, kanser tedavisinin nasıl evrildiğine dair daha geniş bir resim sunacak. İmmünoterapi, hedefe yönelik ilaçlar ve biyobelirteç temelli hasta seçimi, artık onkoloji araştırmalarının merkezinde yer alıyor. Sylvester Comprehensive Cancer Center’ın ASCO 2026’daki katkıları da bu dönüşümün klinik karşılığını değerlendirmek isteyen uzmanlar için dikkatle izlenecek başlıklar arasında bulunuyor.